Subtitles by G. V
Το μόνο που ήθελα, ήταν να μ’ αφήσει ήσυχο η Τζούλι Μπέικερ.
Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1957, πριν πάω στη Δευτέρα Δημοτικού.
Εδώ είμαστε.
- Τι λέτε παιδιά; - Μ’ αρέσει αυτό το μέρος.
- Είναι ωραίο. - Τι χρώμα είναι το δωμάτιό μου;
Περίμενε και θα δεις.
- Ας δούμε τι έχει μέσα. - Έλα, Μπράις.
Γιατί δεν πάμε οι δυο μας να αδειάσουμε το βαν...
...και να μπουν οι γυναίκες στην κουζίνα να αρχίσουν να τακτοποιούν.
Εντάξει, μπαμπά.
Για μένα ήταν η αρχή απ’ όπου θα ξεκινούσε...
...πάνω από μισή δεκαετία στρατηγικής αποφυγής και κοινωνικής ταλαιπωρίας.
- Γεια σου, είμαι η Τζούλι Μπέικερ. - Έι, τι κάνεις εκεί;
Θέλεις βοήθεια;
Όχι. Υπάρχουν κάποια πράγματα αξίας εδώ μέσα.
- Τι λες γι αυτό; - Όχι, όχι, όχι.
Τρέχα σπίτι. Πιθανόν, η μητέρα σου να αναρωτιέται πού είσαι.
Όχι. Η μαμά μου ξέρει πού είμαι. Είπε ότι είναι εντάξει.
Δεν μου πήρε καιρό να καταλάβω, ότι αυτό το κορίτσι δεν έπαιρνε από λόγια.
- Έχει στρίμωγμα εδώ με τρεις ανθρώπους. - Δεν με πειράζει.
- Κάθε είδους. - Θα το σπρώξεις κι αυτό μαζί;
Μπράις, δεν είναι ώρα να βοηθήσεις τη μητέρα σου;
Ναι.
Θέλω να πω, τίποτα δεν θα τη σταματούσε.
Ήμουν έτοιμος να της πω να πάει να πνιγεί, όταν συνέβη κάτι περίεργο.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Βρεθήκαμε χεράκι χεράκι μ’ αυτό το παράξενο κορίτσι.
Πώς την πάτησα έτσι;
Γεια σου.
Βλέπω, ότι γνώρισες το γιο μου.
Τελικά, έκανα, ό,τι πιο διαθέσιμο υπήρχε για ένα 7χρονο αγόρι.
Ωστόσο, οι μπελάδες μου, δεν θα τελείωναν ποτέ.
Την ώρα που πήγαινα να μπω στην τάξη της Μις Γιέλσον...
Μπράις; Εδώ είσαι.
Ήταν ξεκάθαρο:
Το σχολείο δεν θα ήταν άσυλο.
Μπράις, πού είναι το κορίτσι σου;
Είχα στιγματιστεί, για όλη μου τη ζωή.
Μπράις, για δεν της ζητάς να σε παντρευτεί;
«Ο Μπράις και η Τζούλι κάθονται σ’ ένα δέντρο...
και Φ-Ι-Λ-Ι-Ο-Υ-Ν-Τ-Α-Ι».
Ο πρώτος μου χρόνος στην πόλη ήταν καταστροφή.
Κοίτα τους.
Και τα επόμενα τρία χρόνια, δεν ήταν καλύτερα.
Αλλά, τελικά, στην Έκτη Δημοτικού, ανέλαβα δράση.
Οργάνωσα ένα σχέδιο.
Σέρι... Σέρι, περίμενε.
Γεια, σου Μπράις.
Ζήτησα από τη Σέρι Στολς να βγούμε.
Αναρωτιόμουν αν θα ήθελες να πάμε...
Για να εκτιμήσετε τη λαμπρότητα αυτού του σχεδίου...
...πρέπει να ξέρετε ότι η Τζούλι μισούσε τη Σέρι Στολς...
...αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.
Η Σέρι ήταν χαριτωμένη, φιλική και είχε πολλά μαλλιά.
Η μητέρα μου δεν με άφηνε να τρυπήσω τ’ αυτιά μου, αλλά την παρακάλεσα...
Το σκεπτικό ήταν, Η Σέρι να φάει μαζί μου ...
...ίσως να κάναμε και μια βόλτα μαζί, ώστε η Τζούλι να πάψει να ενδιαφέρεται.
Αλλά εξακολουθώ να μην βάζω κρίκους, έως ότου γίνω 16.
Τι κρίμα.
Η Μέλανι ήθελε λοιπόν να τρυπήσει τα αυτιά της, αλλά η μαμά της δεν την άφηνε.
Έτσι έπαθε κρίση και έσπασε το άλμπουμ του Τζόνι Ματίς, με τις μεγαλύτερες επιτυχίες...
...και την τιμώρησαν, έτσι ώστε δεν μπόρεσε να έρθει στο πυτζάμα πάρτι μου.
Τα πράγματα εξελίσσονταν αρκετά καλά.
Τι θα κάνεις με την εργασία σου;
Αυτά, μέχρι ο υποτιθέμενος καλύτερός μου φίλος Γκάρετ Εινμπίντερ...
...άρχισε να ενδιαφέρεται για τη Σέρι.
Σκεφτόμουν να δείξω το αποτέλεσμα με τα διάφορα μαλακτικά μαλλιών.
Είναι συναρπαστικό.
Η πίστη νίκησε την επιθυμία και ο προδότης Γκάρετ...
...είπε στη Σέρι τι ετοιμαζόμουν να κάνω.
Μαλακισμένο!
Δεν το πήρε καλά.
Έτσι η Τζούλι πήρε πάλι το λόγο, και σύντομα ξανάρχισε τα κόλπα της.
Μόνο που αυτή τη φορά ήταν χειρότερα.
Άρχισε να με μυρίζει.
Ναι, άρχισε να με μυρίζει.
Τι ήταν πάλι αυτό;
Η μόνη μου παρηγοριά ήταν, ότι του χρόνου, όλα θα άλλαζαν.
Γυμνάσιο, μεγαλύτερο σχολείο.
Ίσως να είμαστε σε διαφορετικές τάξεις, και όλα να τελείωναν.
Την πρώτη μέρα που γνώρισα τον Μπράις Λόσκι, τρελάθηκα.
Ήταν τα μάτια του, κάτι μέσα σ’ αυτά τα εκθαμβωτικά μάτια.
Θα το σπρώξεις κι αυτό μαζί;
Η οικογένειά του, μόλις είχε μετακομίσει στη γειτονιά...
...και πήγα να βοηθήσω.
Ήμουν μόλις δυο λεπτά, όταν ο πατέρας του τον έστειλε να βοηθήσει τη μαμά του.
Το ’βλεπα, ότι δεν ήθελε να πάει.
Έτσι έτρεξα από πίσω του, για να παίξουμε για λίγο, πριν πάει μέσα.
Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι, είναι ότι κρατούσε το χέρι μου...
...και με κοιτούσε στα μάτια.
Η καρδιά μου σταμάτησε.
Αυτό ήταν;
Θα ήταν το πρώτο μου φιλί;
Αλλά τότε βγήκε έξω η μαμά του. - Γεια σου.
Και ντράπηκε τόσο πολύ, που τα μάγουλά του κοκκίνισαν.
Έπεσα στο κρεβάτι εκείνη τη νύχτα, και αναρωτιόμουν πώς θα ήταν αυτό το φιλί.
Ήταν φανερό ότι ενδιαφερόταν για μένα, αλλά ήταν πολύ ντροπαλός για να το δείξει.
Η μαμά μου έλεγε, ότι έτσι είναι τ’ αγόρια.
Έτσι αποφάσισα να τον βοηθήσω. - Μπράις; Εδώ είσαι.
Του έδωσα πολλές ευκαιρίες να ξεπεράσει τη δειλία του.
Στην Έκτη Δημοτικού, έμαθα να ελέγχω τον εαυτό μου.
Τότε εμφανίστηκε η Σέρι Στολς.
Η Σέρι Στόλς δεν τίποτα άλλο, από μια επιπόλαιη, κουτσομπόλα κουνίστρα.
Όλο μαλλί, χωρίς περιεχόμενο.
Και ήταν εκεί...χεράκι, χεράκι με το Μπράις. Το δικό μου Μπράις.
Και έκανε βόλτες με το πρώτο μου φιλί.
Αποφάσισα να την αγνοήσω. Ήξερα ένα φίλο του Μπράις...
...που θα θα γινόταν συνένοχός μου εναντίον της τη Σέρι Στολς.
Του πήρε μόνο μια εβδομάδα. Τα χάλασαν παταγωδώς.
Δεν το πήρε καλά.
Τώρα που ο Μπράις είχε ξεφύγει από την επιρροή της, ήταν ευγενικότερος μαζί μου.
- Γεια σου, Τζούλι. - Γεια σου, Μπράις.
Ήταν τόσο ντροπαλός, και τόσο χαριτωμένος...
...και τα μαλλιά του, μύριζαν σαν καρπούζι.
Δεν μπορούσα να το χορτάσω.
Πέρασα την υπόλοιπη χρονιά, μυρίζοντας καρπούζι, στα κρυφά...
...και αναρωτιόμουν αν θα με φιλούσε ποτέ.
Το Γυμνάσιο έφερε αλλαγές.
Αλλά η μεγαλύτερη αλλαγή, δεν έγινε στο σχολείο. Έγινε στο σπίτι
Ήρθε ο παππούς μου, να μείνει μαζί μας.
Η μαμά έλεγε, ότι κοιτούσε έτσι, επειδή του έλειπε η γιαγιά.
Αυτό ήταν κάτι που ο παππούς, δεν θα συζητούσε ποτέ μαζί μου.
Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν συζητούσε μαζί μου, για τίποτα.
Αυτά, μέχρι που η Τζούλι εμφανίστηκε στη τοπική εφημερίδα.
- Μπράις. Μπορώ να σου μιλήσω; - Τι;
Κάτσε, αγόρι μου.
Πες μου για τη φίλη σου, τη Τζούλι Μπέικερ.
Η Τζούλι, δεν είναι ακριβώς φίλη μου.
Γιατί αυτό;
Γιατί θες να μάθεις;
Η Τζούλι Μπέικερ δεν φιγουράριζε στους Μέιφιλντ Τάιμς...
...γιατί ήταν ένας μικρός Αϊνστάιν.
Όχι, μπήκε πρωτοσέλιδο, επειδή αρνήθηκε να κατέβει από μια μουριά.
Η Τζούλι Μπέικερ και αυτή η καταραμένη μουριά.
Πάντα πίστευε ότι ήταν δώρο Θεού, στη μικρή γωνιά του κόσμου μας.
Μπράις! Θες να σκαρφαλώσεις στο δέντρο μ’ εμένα και τ’ αδέλφια μου;
Όχι, ευχαριστώ.
Μπράις, έλα εδώ. Έχει πλάκα.
- Μπορείς να δεις τα πάντα. - Δεν μπορώ.
Ο πατέρας μου με χρειάζεται να φτιάξουμε...
...κάτι.
Αυτό μου έλειπε.
Να ανέβω στο δέντρο με τη Τζούλι Μπέικερ.
Θα ξαναγυρνούσα πίσω στο Δημοτικό.
«Ο Μπράις και η Τζούλι, κάθονται σ’ ένα δέντρο».
Προτιμώ να τρώω φασολάδα για όλη μου τη ζωή.
Είναι τρία τετράγωνα μακριά.
Δυο τετράγωνα.
Ένα τετράγωνο μακριά.
- Είναι χρήσιμη πληροφορία. - Τη μισώ όταν το κάνει αυτό.
Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει τουλάχιστον μία πιθανότητα να μην έρθει το λεωφορείο.
Νομίζω ότι το δέντρο φαίνεται υπέροχο μ’ αυτό το φως. Έτσι δεν είναι;
Αν με το «υπέροχο», εννοείς «απίστευτα άσχημο», συμφωνώ.
Είσαι αισθητικά διαταραγμένος. Σε λυπάμαι.
«Αισθητικά διαταραγμένος»;
Αυτή, που έμενε σ’ ένα σπίτι, που ήταν το σούργελο της γειτονιάς;
Είχαν αναρριχώμενα φυτά στα παράθυρα, και γαϊδουράγκαθα παντού.
Αυτό διαόλιζε τον πατέρα μου.
Α, Να ’τος.
Ο μπογιατζής που περνιέται για ζωγράφος. Αυτό το φορτηγό δεν είναι απαίσιο;
Θα το βάψει;
Όχι, φτιάχνει τοπία. Τα πουλάει στο πανηγύρι.
Λένε ότι είναι όμορφα.
Τα τοπία; Άσε με να σου πω κάτι.
Ο κόσμος θα ήταν ομορφότερος...
...αν έφτιαχνε τη διαμόρφωση αυτής της αηδίας, που ονομάζει κήπο.
Λυπάμαι τη γυναίκα του. Παντρεύτηκε έναν ονειροπόλο.
Εξαιτίας αυτού, ένας απ’ τους δυο τους θα είναι πάντα δυστυχισμένος.
Ναι, τέλεια. Αλλά γιατί πρέπει να είμαστε κι εμείς δυστυχισμένοι;
Όσο κι αν ήταν ενοχλητικός ο κήπος για το μπαμπά μου...
...δεν συγκρινόταν με το πόσο ενοχλητική ήταν η Τζούλι Μπέικερ, μ’ αυτό το δέντρο.
Τρία τετράγωνα μακριά.
Κάθε πρωί έπρεπε ν’ ακούμε τον ήχο...
...της λεπτομερούς αναφοράς του κυκλοφοριακού.
Δύο τετράγωνα.
Εδώ είμαστε.
Γιατί τους λένε Τρίο Στούτζες;
- Εννοώ, είναι πέντε. - Τι;
Λοιπόν, Είναι ο Μο, ο Λάρι, ο Κέρλι, ο Σέμπ και ο Κέρλι Τζο.
- Ναι, αλλά είναι μόνο τρεις κάθε φορά. - Ναι.
Τον μισώ, τον Κέρλι Τζο. Δε θα ’πρεπε καν να είναι ένας απ’ αυτούς.
Άκουσε, κορίτσι μου, δε θέλω πολύ να καλέσω την αστυνομία.
Εμποδίζεις το έργο μας και παρακωλύεις τη διαδικασία.
- Τι συμβαίνει; - Ή θα κατέβεις κάτω...
...ή θα κόψουμε το δέντρο. - Παιδιά, ελάτε πάνω μαζί μου.
Δεν μπορούν να το κόψουν, αν είμαστε όλοι εδώ πάνω.
- Το λεωφορείο. Η Τζούλι ήταν εξαγριωμένη.
Ήθελαν να κόψουν το δέντρο της.
Δεν καταλάβαινα γιατί αυτό το μεταλλαγμένο συνονθύλευμα κλαδιών...
...σήμαινε τόσα πολλά για εκείνη. - Μπράις, σε παρακαλώ.
Τη λυπήθηκα. - Άσ’ την.
Αλλά δεν θα παρατούσα το σχολείο για χάρη της.
Έλα, πάμε.
Γιατί δεν είναι φίλη σου, Μπράις;
Δεν την ξέρεις τη Τζούλι.
Πολύ θα το ήθελα.
Γιατί;
Αυτό το κορίτσι έχει σιδερένια πυγμή.
Γιατί δεν την προσκαλείς στο σπίτι κάποια φορά;
Σιδερένια πυγμή;
Απλώς είναι πεισματάρα... και πολύ φορτική.
Αλήθεια;
και με πολιορκεί από τη Δευτέρα Δημοτικού.
Ένα κορίτσι σαν κι αυτό, δεν μένει δίπλα στο καθένα.
Τυχεροί γείτονες.
Διάβασε αυτό.
Χωρίς προκατάληψη.
Λες και ήθελα να μάθω περισσότερα για τη Τζούλι Μπέικερ.
Η Τζούλι δεν ήταν στη στάση του λεωφορείου την άλλη μέρα το πρωί.
Ούτε την επομένη.
Ήταν στο σχολείο, αλλά δεν το μάθαινες ποτέ.
Έλεγα στον εαυτό μου, ότι θα ’πρεπε να είμαι χαρούμενος γι αυτό.
Αυτό δεν ήθελα τελικά;
Αλλά εξακολουθούσα να νιώθω άσχημα.
Ήμουν έτοιμος να της πω ότι λυπάμαι, αλλά μετά σκέφτηκα ότι...
...ήταν το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμουν:
Η τζούλι Μπέικερ, να πιστεύει ότι μου έλειψε.
Ξέρω γιατί σ’ αρέσει να έρχεσαι εδώ έξω εδώ.
Θα σε πείραζε να το εξηγήσεις στη μαμά σου;
Μου άρεσε να βλέπω τον πατέρα μου να ζωγραφίζει.
Στ’ αλήθεια, μου άρεσε να τον ακούω να μιλάει, ενώ ζωγράφιζε.
Έμαθα πολλά για το μπαμπά μου έτσι. Μου είπε ένα σωρό πράγματα...
πώς βρήκε την πρώτη του δουλειά, και πως θα ήθελε να είχε τελειώσει το κολλέγιο.
Και μια μέρα με εξέπληξε.
Τι συμβαίνει μ’ εσένα και τον Μπράις Λόσκι;
Τι εννοείς; Τίποτα.
Εντάξει... Λάθος μου.
- Πώς το σκέφτηκες αυτό; - Έτσι, χωρίς λόγο.
Απλώς επειδή...
...μιλάς συνέχεια γι αυτόν.
Αλήθεια;
Δεν ξέρω.
Φαντάζομαι, κάτι στα μάτια του...
ή στο χαμόγελό του.
Αλλά τι γίνεται μ’ αυτόν;
- Τι; - Πρέπει να κοιτάς όλο το τοπίο.
Τι σημαίνει αυτό;
Η ζωγραφική είναι κάτι παραπάνω από τα τμήματά της.
Μια αγελάδα, είναι απλώς μια αγελάδα.
Ένα λιβάδι, είναι απλώς γρασίδι και λουλούδια.
Και ο ήλιος που ακτινοβολεί μέσα απ’ τα δέντρα, είναι απλώς μια ακτίνα φωτός.
Αλλά αν τα βάλεις όλα μαζί...
...είναι μαγεία.
Δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε μέχρι που ένα απόγευμα...
...που ήμουν ανεβασμένη στη μουριά,
ξέμπλεκα ένα χαρταετό.
Ήταν πολύ ψηλά, ψηλότερα απ’ όσο είχα ανέβει ποτέ.
Κι όσο πιο ψηλά ανέβαινα, τόσο πιο πολύ με συνάρπαζε η θέα.
Άρχισα να παρατηρώ πόσο όμορφα μύριζε το αεράκι.
Σαν λιακάδα και άγριο χορτάρι.
Δεν μπορούσα να σταματήσω να ρουφάω τον αέρα...
...να γεμίζω τα πνευμόνια μου με την πιο γλυκιά μυρωδιά που είχα γνωρίσει ποτέ.
Βρήκες τον χαρταετό μου.
Μπράις, θα ’πρεπε να ’ρθεις εδώ πάνω... Είναι τόσο όμορφα.
Δεν μπορώ. Έχω στραμπουλίξει το...
Έχω ένα εξάνθημα.
Από εκείνη τη στιγμή, έγινε ο χώρος μου.
Θα μπορούσα να κάθομαι εκεί με τις ώρες, να κοιτάω απλώς τον κόσμο.
Μερικές φορές το ηλιοβασίλεμα ήταν πορφυρό και ροζ.
Και άλλες φορές ήταν σαν μια πορτοκαλί φλόγα...
...που άναβε φωτιές σα σύννεφα στον ορίζοντα.
Ήταν ένα τέτοιο ηλιοβασίλεμα, που η ιδέα του πατέρα μου...
...ότι το όλο είναι ωραιότερο από τα τμήματά του...
...μετακόμισε απ’ το κεφάλι μου στην καρδιά μου.
Μερικές μέρες σηκωνόμουν χαράματα, για να πάω να δω την ανατολή.
Ένα πρωί κρατούσα σημειώσεις μες στο μυαλό μου...
...πώς οι δέσμες φωτός κόβονταν καθώς διαπερνούσαν τα σύννεφα...
...ώστε να το πω στο μπαμπά μου...
... όταν άκουσα ένα θόρυβο από κάτω.
Συγνώμη.
Συγνώμη. Λυπάμαι, αλλά δεν μπορείτε να παρκάρετε εδώ. Είναι στάση λεωφορείου.
Πώς ανέβηκες εκεί πάνω;
Δεν μπορείς να είσαι εκεί πάνω, θα κόψουμε το δέντρο.
- Το δέντρο; - Ναι. Κατέβα κάτω, λοιπόν.
- Και ποιος σας είπε να το κόψετε; - Ο ιδιοκτήτης.
Γιατί;
Θα χτίσει ένα σπίτι, και αυτό το δέντρο τον εμποδίζει.
- Γι αυτό, κατέβα κορίτσι μου. - Δεν μπορείτε να κόψετε το δέντρο.
Άκουσε, κορίτσι μου. Δεν θέλω πολύ να καλέσω την αστυνομία.
Εμποδίζεις το έργο μας και παρακωλύεις τη διαδικασία.
Τώρα, ή θα κατέβεις κάτω, ή θα κόψουμε το δέντρο.
Εμπρός. Κόψτε το.
Δεν κατεβαίνω. Δεν θα κατέβω ποτέ.
Μπράις! Παιδιά, ελάτε εδώ πάνω μαζί μου.
Δεν μπορούν να το κόψουν, αν είμαστε όλοι εδώ πάνω.
Μπράις, σε παρακαλώ, μην τους αφήσεις να το κάνουν.
Ελάτε, παιδιά.
Μπράις, σε παρακαλώ. Δεν χρειάζεται να ανέβεις τόσο ψηλά. Λίγο μόνο
Μπράις, σε παρακαλώ. Σε παρακαλώ
Αυτό που έγινε μετά, είναι μια θολή εικόνα.
Φαίνεται ότι όλη η πόλη είχε μαζευτεί εκεί.
Αλλά και πάλι δεν κουνιόμουν.
Ύστερα εμφανίστηκε ο πατέρας μου.
Είπε σε ένα πυροσβέστη να τον αφήσει να έρθει εκεί που ήμουν.
Γλυκιά μου, είναι ώρα να κατέβεις.
Μπαμπά, σε παρακαλώ, μην τους αφήσεις να το κάνουν.
- Γλυκιά μου... - Μπαμπά, κοίτα.
Μπορείς να δεις τα πάντα. Μπορείς να δεις όλο τον κόσμο από εδώ.
Καμία θέα δεν αξίζει την ασφάλεια. της κόρης μου. Έλα, τώρα.
Δεν μπορώ.
Τζουλιάνα, είναι καιρός να κατέβεις.
Σε παρακαλώ, μπαμπά.
Είναι ώρα.
Και αυτό ήταν.
Πρέπει να έκλαιγα συνέχεια, για δύο εβδομάδες.
Πήγαινα βέβαια σχολείο, κι έκανα ό,τι μπορούσα...
...αλλά δε μ’ ένοιαζε τίποτα.
Τζούλι;
Ξέρεις την απάντηση;
Ο Πελοποννησιακός πόλεμος;
Είμαι σίγουρη ότι είναι η απάντηση σε κάτι...
...αλλά εγώ ζητούσα το εμβαδόν του ρόμβου.
Κατά κάποιο τρόπο, οι ρόμβοι και τα ορθογώνια και ισοσκελή τρίγωνα...
...δεν μου φαίνονταν σημαντικά.
Καβάλησα το ποδήλατό μου, ώστε να μην περάσω από το σημείο...
...που βρισκόταν η ωραιότερη μουριά του κόσμου.
Αλλά ό,τι κι αν έκανα, δεν μπορούσα να μην το σκέφτομαι.
Είσαι καλά;
Ήταν απλώς ένα δέντρο.
Όχι, δεν ήταν απλώς ένα δέντρο.
Δεν θέλω να ξεχάσεις ποτέ τι ένιωσες όταν ήσουν εκεί πάνω.
Ευχαριστώ, μπαμπά.
Ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπα κάθε πρωί...
...και το τελευταίο πριν πάω για ύπνο.
Και μόλις μπόρεσα να το δω χωρίς να κλαίω...
...είδα περισσότερα από ένα δέντρο, κι από τι σήμαινε να είμαι εκεί πάνω.
Είδα ότι η άποψή μου για τα πράγματα γύρω μου, άρχισε να αλλάζει.
Και αναρωτιόμουν, εξακολουθούσα να νιώθω το ίδιο για τον Μπράις;
Ποτέ δεν υπήρξα μεγάλος θαυμαστής των αυγών.
Εννοώ, μπορούσα απλώς να τα πάρω ή να τ’ αφήσω.
Αυτό, μέχρι που μια μέρα στο γκαράζ του Σκάιλερ Μπράουν...
...τα αισθήματα μου για τα αυγά στερεοποιήθηκαν.
Παιδιά. Η Έντνα βρήκε το πρωινό της.
Θέλω να πω, αφού ένα γλοιώδες ερπετό τα έβρισκε ορεκτικά...
...δεν υπήρχε θέση γι αυτά στο διαιτολόγιό μου.
Δικέ μου, είναι φοβερό.
Δεν χρειάζεται καν να το μασήσει. Σκέψου πόσο χρόνο γλυτώνεις.
Θα μπορούσα να είχα ζήσει όλη μου τη ζωή, χωρίς να μάθω ότι τα φίδια τρώνε αυγά...
...αν δεν ήταν για τη Λινέτα.
Είχε κάποια θέση με τον Σκάιλερ Μπράουν.
Είναι μεγάλο.
Αυτός και τ’ αδέλφια της Τζούλι, ο Ματ και ο Μάρκ, είχαν φτιάξει συγκρότημα.
Και η Λινέτα ήταν στις πρόβες.
Είναι τόσο όμορφο.
Τι λες, Μπράις;
Ναι. Όμορφο.
Πώς νομίζεις ότι θα το χωνέψει αυτό, Μπράις;
- Με στομαχικά οξέα; - Έτσι πιστεύεις, ε;
Περιμένετε, ησυχία. Να’τος.
Πάνε τ’ αυγά, χαλαρά.
Σιχαμένο. Σιχαμένο, σιχαμένο.
Περίμενε. Δεν είδες το καλύτερο
Σιχαμένο.
Προσπάθησα να μείνω αδιάφορος, αλλά δεν έπιασε.
Άρχισα να έχω εφιάλτες. Ήμουν παγιδευμένος σ’ ένα τεράστιο αυγό...
...κι αυτό το τέρας άνοιγε τα σαγόνια του έτοιμο να με καταβροχθίσει.
Απλώς ξυπνούσα εγκαίρως.
Τότε άρχιζε ο αληθινός εφιάλτης.
Γεια σου, Μπράις. Τα έφερα για σένα και την οικογένειά σου.
- Οι κότες μου γέννησαν αυγά. - Τι;
Θυμάσαι τις Άμπι, Μπόνι και Κλάιντ, Ντέξτερ και Γιούνις και Φλόρενς;
- Τα κλωσσόπουλα στη ζωοπανήγυρη. - Πώς μπορούσα να τα ξεχάσω;
Κλασική, Τζούλι Μπέικερ.
Κυριαρχούσε στο πανηγύρι.
Ο σκοπός της ήταν να παρακολουθεί βαρετά αυγά να εκκολάπτονται.
Θέλω να πω, εγώ είχα ένα ενεργό ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί...
...και όλοι ασχολούνταν με τα βαρετά κλωσσόπουλα της Τζούλι...
...που έσπαγαν τα βαρετά τσόφλια τους.
Νομίζω ότι εκκολάπτεται το τελευταίο.
- Βγαίνει. - Βγαίνει.
Ελάτε εδώ, παιδιά.
Κέρδισε. Κι εγώ έχασα.
Ποτέ δεν είχα κολλήσει έτσι.
Έρχεται.
Αυτό δεν σήμαινε, ότι έπρεπε. να φάω τα απαίσια αυγά της.
Ήταν πολύ γλυκό εκ μέρους της Τζούλι, να μας φέρει αυτά τ’ αυγά.
Δεν μ’ ενδιαφέρει. Θα φάω και πάλι δημητριακά, αύριο.
Πώς το ξέρουμε, ότι δεν υπάρχουν κλωσσόπουλα σε κάποιο απ’ αυτά;
Έτρωγα φρέσκα αυγά απ’ τη φάρμα, όταν ήμουν μικρός. Ήταν πολύ νόστιμα.
Καλά κι ωραία όλα αυτά...
...αλλά αν σπάσουμε ένα και πεταχτεί κάποιο νεκρό κλωσσόπουλο από μέσα;
Έχουν κόκορα; Αν δεν έχουν κόκορα, τ’ αυγά δεν γονιμοποιούνται.
Αν είχαν κόκορα, θα το ξέραμε. Όλη η γειτονιά θα το ήξερε.
Μπορεί να τον στραγγάλισαν.
«Τον στραγγάλισαν;»
Ξέρεις, τώρα. Κοκορίκο.
Τι διάολο είν’ αυτά που λες;
Όπως ξεπαστρεύουν τα σκυλιά.
Μπράις, γιατί δεν ρωτάς τη Τζούλι;
- Δεν νομίζω ότι... - Τι;
- Φοβάσαι να της μιλήσεις; - Δε φοβάμαι να της μιλήσω.
Ξέρω ότι είσαι, αλλά τι είμαι εγώ;
- Εντάξει, μίλησέ της, και θα μάθουμε. - Μπράις.
Πώς καταλαβαίνεις ένα κόκορα;
Είναι μεγαλύτερος. Έχει μεγάλα φτερά...
Έχουν αυτό το κόκκινο πράμα που φυτρώνει στο κεφάλι τους...
- Και γύρω απ’ το λαιμό τους. - Δεν είναι δύσκολο να το εντοπίσεις.
Σκέψου όμως, ότι και τα κοτόπουλα έχουν αυτό το λαστιχένιο κόκκινο πράμα.
Όχι τόσο πολύ, όμως.
Οι γνώσεις του Γκάρετ πάνω στους κόκορες...
...ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος του σχεδίου, για να μην έρθω σε επαφή με τη Τζούλι.
Για να το πετύχουμε έπρεπε να κατασκοπεύσουμε το πίσω φράκτη της.
Έλα, έλα.
Από εδώ.
- Δεν βλέπω τα ηλίθια τα κοτόπουλα. - Πρέπει να τα βγάλουμε έξω απ’το κοτέτσι.
- Κόκορας είναι αυτός; - Όχι, κοτόπουλο είναι.
Πώς το ξέρεις;
Φαίνεται.
Είδατε τι εννοώ. Γνώσεις.
Η Τζούλι.
Εδώ, παιδιά.
Εδώ, ελάτε.
- Εδώ, παιδιά. Ελάτε - Όλα κοτόπουλα είναι.
- Δεν υπάρχει κόκορας; - Τώρα δεν σ’ το είπα;
Πώς το ξέρεις;
- Κανένα δεν κορδώνεται. - Εδώ, ελάτε.
- Οι κόκορες κορδώνονται; - Εμπρός, παιδιά.
- Τι σου είπα τώρα; - Εδώ.
Επιπλέον, κανένα απ’ αυτά δεν έχει αυτό το λαστιχένιο κόκκινο πράμα.
- Τι κάνετε; - Ναι. Είναι κοτόπουλα, στα σίγουρα.
Όλα είναι κοτόπουλα.
Είμαι περήφανος για σένα, Μπράις..
Ξεπέρασες το φόβο σου.
- Της μίλησες. - Ναι.
Σιγά το πράγμα.
Έτσι σου είπε; Είναι όλα κοτόπουλα;
Ναι.
Είναι πανέξυπνη. Κι εσύ το ίδιο... Φυσικά και είναι κοτόπουλα.
Ένας κόκορας είναι κι αυτός κοτόπουλο. Το ερώτημα είναι:
Είναι κανένα από αυτά κόκορας, ή είναι όλα κότες;
Κότες; Ποιος μίλησε για κότες;
Τότε το κατάλαβα.
Ο Γκάρετ δεν είχε ιδέα από κοτόπουλα.
- Οι κόκορες κορδώνονται; - Ναι.
Τι σχέση έχει αυτό;
Είναι όλα κότες.
Το βασικό θέμα, είναι ότι τα αυγά είναι εντάξει.
Όλα τακτοποιήθηκαν.
Όχι για μένα.
Αποκλείεται να έτρωγα οτιδήποτε... που να έχει σχέση με τη Τζούλι Μπέικερ.
- Δεν τα τρώω. - Γιατί όχι;
Έχεις δει τον κήπο τους; Είναι...
Ούτε καν έχει χορτάρι. Όλο λάσπη και κουτσουλιές.
Σιχαμένα. Σαλμονέλα.
Νομίζεις ότι μπορεί να έχουν σαλμονέλα;
- Δεν φαίνονται. - Γιατί να το ρισκάρουμε;
- Τι θα τα κάνουμε τ’ αυγά; - Να τα δώσουμε πίσω.
- Να τα δώσουμε πίσω; Στη Τζούλι; - Φυσικά.
Της μίλησες πριν, έτσι; Δεν έπαθες τίποτα.
Και τι θα πω;
Πες της ότι δεν τρώμε αυγά.
Είμαστε αλλεργικοί στ’ αυγά, ή κάτι τέτοιο.
Εμπρός, χρησιμοποίησε το μυαλό σου.
Δεν μου φαινόταν σωστό να πω ψέματα.
Εξάλλου, όλοι ήξεραν, ότι δεν μπορεί μια ολόκληρη οικογένεια...
να είναι αλλεργική στ’ αυγά.
Αλλά δεν ήθελα και να την πληγώσω.
Έτσι δεν είχα άλλη επιλογή.
Οπότε μια ακόμη τρομερή εμπειρία...
... επαφής με τη Τζούλι Μπέικερ, είχε αποφευχθεί.
Μέχρι την επόμενη εβδομάδα.
Γεια σου, Μπράις. Σας έφερα κι άλλα αυγά.
- Ευχαριστώ. - Άρεσαν στην οικογένειά σου;
Θέλει και ρώτημα;
Τέλεια. Θα σε δω σχολείο.
Αυτό που ήλπιζα ότι θα ήταν απλώς ένα περιστατικό...
...ήταν απλώς η αρχή μιας ζωής με ψέματα, ίντριγκες και απάτες.
Κάθε πρωί, παρακολουθούσα τη Τζούλι...
...έτσι αν τύχαινε να περάσει, άνοιγα την πόρτα πριν χτυπήσει.
Ευχαριστώ.
Έπειτα πετούσα τα αυγά πριν τα παρατηρήσει κανείς.
Γιατί; Γιατί δεν μπορούσα απλώς να την αντιμετωπίσω;
Γιατί δεν μπορούσα απλώς να πω:
Όχι, ευχαριστώ. Δεν τα θέλουμε. Δωσ’ τα στο φίδι;
Φοβόμουν στ’ αλήθεια μην την πληγώσω... ή απλώς τη φοβόμουν;
Τώρα, να σιγουρευτείς ότι θα το πάρεις...
‘Όταν ο κ. Μπρούμπεκ μου σύστησε την μελέτη για τα εκκολαπτόμενα αυγά...
...δεν είχα ενθουσιαστεί.
Μέχρι που είδα το πρώτο σημάδι ζωής.
- Αυτό ήταν; - Αυτό είναι το έμβρυο.
- Μοιάζει με φασόλι. - Ναι.
Ας δοκιμάσουμε και τ’ άλλα.
Ξαφνικά, ήταν αληθινό. Όλα τα αυγά ήταν ζωντανά.
Σαν να υπήρχαν μικρά φασόλια μέσα στο καθένα.
Μια μέρα στο πανηγύρι, εκκόλαψαν και τα έξι κλωσσόπουλα.
Ποιες είναι οι πιθανότητες;
Φέτος, το μεγάλο βραβείο, πηγαίνει στη Τζούλι Μπέικερ...
...για την υπέροχη μελέτη:
«Ένα κοτόπουλο γεννιέται.»
Κέρδισα την πρώτη θέση.
κι αυτό ήταν καλό, αλλά εγώ νοιαζόμουν μόνο για τους νεοσσούς.
Εκεί πηγαίνετε. Εκεί, παιδιά.
Η μαμά μου δεν τρελαινόταν, που εκτρέφαμε κοτόπουλα.
Αλλά την ικέτευα και την εκλιπαρούσα.
Της είπα ότι εγώ θα φρόντιζα για όλα, και το έκανα.
Πού είναι ο Κλάιντ;
Κλάιντ;
Κλάιντ. Τι τρέχει;
Είσαι καλά; Δεν πεινάς;
Έλα, έλα εδώ. Τι έχεις, μωρό μου;
Έλα εδώ.
Έι, δεν είσαι Κλάιντ. Είσαι Κλαϊντέτ.
Μαμά!
Με τον καιρό, οι κότες γεννούσαν περισσότερα αυγά,
απ’ όσα μπορούσαμε να φάμε.
Στην αρχή προσπαθήσαμε να τα καταναλώσουμε...
...αλλά μετά από ένα μήνα που τα τρώγαμε με όλες τις παραλλαγές...
...σαν την ταινία «The Blob», είχαμε γεμίσει παντού αυγά.
Η λύση ήρθε στο πρόσωπο της κ. Στιούμπι, της γειτόνισσάς μας.
Γεια σου, χρυσό μου.
Αν σας περισσεύουν, Θα χαιρόμουν να αγοράσω μερικά.
- Αλήθεια; - Φυσικά.
Και τυχαίνει να ξέρω ότι και η κ. Χελμς θα ενδιαφερόταν
- Τέλεια. - Τίποτα, σαν τα φρέσκα αυγά.
- Ετχαριστώ κ. Στιούμπι. - Να ’σαι αλά, χρυσό μου. Γεια σου.
Με την κ. Στιούμπι και την κ. Χελμς, λύθηκε το πρόβλημα υπερπαραγωγής των αυγών.
Μετά κατάλαβα ότι και η κ. Λόσκι θα ήθελε αυγά...
αλλά σκέφτηκα ότι δεν θα ήταν σωστό να την χρεώσω.
Ήταν τόσο καλή γειτόνισσα, μας δάνειζε προμήθειες όταν ξεμέναμε...
...πήγαινε τη μαμά μου με το αυτοκίνητο, όταν το δικό μας δεν έπαιρνε μπροστά...
...ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.
Κι αν τύχαινε να πέσω πάνω στον Μπράις, δεν θα ήταν και το τέλος του κόσμου.
Γεια σου, Μπράις.
Την τρίτη φορά που έφερα αυγά στους Λόσκις...
...κατάλαβα ότι ο Μπράις με περίμενε.
Περίμενα ν’ ανοίξει η πόρτα και να πει, «Σ’ ευχαριστώ, Τζούλι. Θα σε δω σχολείο.»
Και για αντάλλαγμα, είχα μερικές στιγμές μόνη μου...
...με τα πιο εκθαμβωτικά μάτια του κόσμου.
Ευχαριστώ, Τζούλι. Θα σε δω σχολείο
Ήταν συμφωνία.
Μέχρι τη μέρα που δεν ήταν.
Είχαν περάσει δύο εβδομάδες, από τότε που έκοψαν τη μουριά...
...και είχα αρχίσει να νιώθω και πάλι φυσιολογικά.
Έι, Τζούλι. Πάνω στην ώρα.
Βρέξει χιονίσει.
- Τι; - Ξέρεις, αυτό με τον ταχυδρόμο;
Ναι, σωστά..
Θα έρχεσαι πάλι με το λεωφορείο;
Δεν ξέρω. Δεν έχω πάει εκεί, από τότε που...
Δεν είναι τόσο άσχημα τώρα. Όλα έχουν καθαριστεί.
Πάω να ετοιμαστώ για το σχολείο. Θα σε δω εκεί, φαντάζομαι.
Τα λέμε.
ίσως ο Μπράις να είχε δίκιο.
Ίσως να ’πρεπε να ξαναπάρω το λεωφορείο.
Εξάλλου, τώρα μόλις δεν είπε, ότι θα το ήθελε;
Θα μπορούσα άραγε να του έχω λείψει;
Τζούλι; Τι κάνεις ακόμα εδώ;
Σκεφτόμουν.
Είναι η μέρα των σκουπιδιών. Οι κάδοι είναι μπροστά.
Το ξέρω. Θέλεις βοήθεια;
Όχι. Ίσως τα πάω αργότερα.
Αυτά είναι τα αυγά μου;
Ναι. Τα πέταξα.
Δεν είναι σπασμένα. Γιατί τα πετάς;
Δεν τα θέλεις;
Όχι εγώ. Ο μπαμπάς μου πίστευε ότι δεν άξιζε το ρίσκο.
Ρίσκο; Ποιο ρίσκο;
Για σαλμονέλα;
Τι; Φοβήθηκε μήπως δηλητηριαστεί;
Κοίτα, Τζούλι, θέλω να πω, η πίσω αυλή σας...Είναι σκέτο αχούρι.
Είναι... καλυμμένη με κουτσουλιές.
Δεν είναι αλήθεια. Καθαρίζω κάθε μέρα.
Δεν θέλαμε να σε πληγώσουμε.
Τα πετούσες πάντα;
Ξέρεις, η κ. Στιούμπι και η κ. Χελμς με πληρώνουν για τα αυγά μου.
- Αλήθεια; - Μου δίνουν 60 σεντς, τη δωδεκάδα.
Δεν το ήξερα.
Από πού να το ξέρεις;
Λυπάμαι.
Όχι, δεν λυπάσαι.
Δεν μου πήρε καιρό να αντιληφθώ...
...ότι είχα ανταλλάξει τα παλιά μου προβλήματα με τη Τζούλι Μπέικερ ...
...με καινούργια.
Και ήταν χειρότερο να είναι έξαλλη μαζί μου, παρά φορτική.
Ο τρόπος που με αγνοούσε μου θύμιζε ...ότι ήμουν ένας κόπανος.
Μια μέρα γύρισα σπίτι, αφού είχα πάει για μπάσκετ με το Γκάρετ...
...και τα πράγματα ήταν περίεργα.
Μην είσαι τόσο ντροπαλή. Έλα, δε θα πάθουν τίποτα.
- Έτσι; - Ναι, έτσι.
Ο παππούς μου.
Τον είχα δει μόνο με παντόφλες. Πού τις βρήκε αυτέ τις μπότες;
Δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω.
Και όσο κοιτούσα, τόσο τρελαινόμουν.
Ο παππούς μου, είπε περισσότερα στη Τζούλι μέσα σε μια ώρα...
...απ’ όσα είχα πει σ’ εμένα, όσο καιρό ζούσε μαζί μας.
Και δεν τον είχα ξαναδεί να γελάει.
Και τι δουλειά είχε με τη Τζούλι Μπέικερ;
Γεια σου, παππού.
Η Τζούλι μου είπε για τα αυγά.
Ξέρεις, Μπράις...ο χαρακτήρας κάποιου διαμορφώνεται σε μικρή ηλικία.
Δε θα ήθελα να σε δω να κολυμπάς τόσο βαθιά, ώστε να μην μπορείς να γυρίσεις.
Μιλάω για ειλικρίνεια, γιε μου.
Καμιά φορά, λίγη αμηχανία στην αρχή...
...μπορεί να σε γλυτώσει από πολύ πόνο στην πορεία.
Όταν ήθελε να σου κρατήσει μούτρα, η Τζούλι Μπέικερ ήταν πράγματι εντυπωσιακή.
Όλη την εβδομάδα, προσπάθησα να την πλησιάσω στο σχολείο.
Πάντα έβρισκε τρόπο να γλιστρήσει.
Και όποτε έβγαινε στην αυλή, ήταν και ο παππούς μου μαζί της.
Τελικά, ένα Σάββατο, βρήκα την ευκαιρία μου.
Ο παππούς είχε κατέβει στην πόλη.
Φαντάζομαι ότι η δουλειά στην αυλή είχε αρχίσει να επιδρά πάνω του.
Φαίνεται πολύ ωραίο.
Ευχαριστώ. Ο Τσετ έκανε το περισσότερο.
Συγνώμη για ό,τι έκανα.
Δεν το καταλαβαίνω, Μπράις. Γιατί δεν μου το είπες;
Δεν ξέρω. Ήταν βλακεία.
Και δεν έπρεπε να πω τίποτα για την αυλή σου.
Δεν ήταν σωστό.
Ίσως είναι για καλό.
Θέλω να πω, έμαθα πολλά απ’ τον Τσετ, είναι εκπληκτικό.
Είσαι τυχερός.
Εγώ δεν έχω παππούδες πια.
Τον λυπάμαι.
Του λείπει η γιαγιά σου.
Το πιστεύεις; Λέει ότι του τη θυμίζω.
- Τι; - Το ξέρω. Αυτό είπα κι εγώ.
Αλλά το εννοούσε για καλό. Κάτι για το πνεύμα της.
Ναι.
Λοιπόν...
Καλή τύχη με το γκαζόν. Είμαι σίγουρος ότι θα γίνει τέλειο.
Ευχαριστώ.
- Θα σε δω εδώ γύρω. - Έτσι φαντάζομαι.
Αν και η αποδοχή της συγνώμης μου από τη Τζούλι, δεν ήταν ό,τι ήλπιζα...
...τουλάχιστον, είχα ξεπεράσει το θέμα των αυγών.
Για πρώτη φορά μετά από μήνες μπορούσα να απολαύσω τη «Μπονάντσα».
Πού πας και ντύθηκες έτσι;
Στου Σκάιλερ.
Ο Ματ και ο Μαρκ έχουν ηχογραφημένο υλικό και θα κάνουν δοκιμαστικό.
Δοκιμαστικό; Λες και ξέρουν πώς γίνεται.
- Ούτε καν που τους ξέρεις. - Δεν χρειάζεται. Ξέρω το είδος.
- Δεν ξέρεις τίποτα. - Μη μου μιλάς έτσι.
- Άργησα. - Να έχεις γυρίσει στις 11.
Όλα ξαναγύρισαν φυσιολογικά.
Σε κουράζει αυτό το κορίτσι;
Αυτό το κορίτσι λέγεται Τζούλι. Και, όχι, δεν με κουράζει.
Έχεις αναπτύξει μια τρυφερή σχέση μ’ αυτήν, ε;
Στίβεν.
Όχι, Πάτσι. Θέλω να μάθω πού βρίσκει ο πατέρας σου αυτή την ενέργεια...
...να έχει φίλη μια ξένη...
...ενώ δεν αλλάζει ούτε μια μπαλιά στο μπέιζμπολ με τον εγγονό του.
- Δεν πειράζει, μπαμπά. - Όχι, πειράζει.
- Η Τζούλι του θυμίζει τη γιαγιά. - Τη Ρενέ;
Αυτό είναι γελοίο.
Ξέρεις, γιατί οι Μπέικερς, δεν έχουν φτιάξει την αυλή τους;
Ναι, γιατί αυτός τρώει το χρόνο του, ζωγραφίζοντας.
Αν είχες ένα αδελφό με σοβαρή αναπηρία, τι θα έκανες;
Τι διάολο σχέση έχει αυτό;
Ο πατέρας της Τζούλι, έχει ένα καθυστερημένο αδελφό.
Και λοιπόν; δεν είναι αυτός ο κηπουρός, έτσι;
- Στίβεν! - Πλάκα έκανα.
Ξέρεις, άλλοι έχουν σοβαρά οικογενειακά προβλήματα...
...και φροντίζουν να φτιάχνουν τα παρτέρια τους.
Δεν ξέρω ποια είναι η υπερηφάνεια στην ιδιοκτησία τους.
Δεν είναι δικό τους το σπίτι.
Ο ιδιοκτήτης, υποτίθεται ότι το συντηρεί.
Ο κ. Μπέικερ δίνει ό,τι τού περισσεύει, για τη φροντίδα του αδελφού του.
Δεν υπάρχει κρατική μέριμνα γι αυτά τα πράγματα;
Ίσως πιστεύουν ότι η ιδιωτική φροντίδα, είναι καλύτερη γι αυτόν.
Όπως και να ’ναι, δεν φταίμε εμείς, αν έχουν ανωμαλία με τα χρωμοσώματά τους.
Δεν έχει καμία σχέση με τα χρωμοσώματα.
Όταν γεννήθηκε ο θείος της Τζούλι, είχε τυλιχτεί με τον ομφάλιο λώρο, στο λαιμό.
Αν είχε αρκετό οξυγόνο, θα ήταν ένα τέλειο μωρό, σαν το γιο σου.
Γαμώτο, Τσετ!
- Πάτσι; Πάτσι; - Άσε με ήσυχη!
- Συγνώμη γι αυτό. - Γιατί αναστατώθηκε η μαμά;
Επειδή...
...αλλά με τη χάρη του Θεού...
...η μαμά σου μπορεί να έρθει στη θέση του κ. Μπέικερ.
Ο αδελφός της, είχε κι αυτός τυλιχτεί με τον ομφάλιο λώρο;
Εσύ είχες τυλιχτεί.
Ευτυχώς, ο γιατρός που σε φρόντιζε σε ξετύλιξε...
...αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί το αντίθετο.
Θες να πάμε μια βόλτα;
Πιστεύω ότι καθαρίζει το μυαλό.
Τι θα έκαναν μ’ εμένα;
Δεν μπορείς να υποθέσεις για κάτι, που θα μπορούσε να έχει συμβεί.
Ο τρόπος που μιλάει ο μπαμπάς μου, δείχνει ότι θα με είχε παρατήσει στο τρελάδικο.
Όχι, όχι. Αυτό είναι άδικο
Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κάποιον, για κάτι που δεν έχει κάνει.
- Εδώ ήταν αυτό το δέντρο, ε; - Ναι.
Θα είχε καταπληκτική θέα.
Είναι φοβερό κορίτσι.
Μερικοί από μας βουτάνε στα ρηχά...
...άλλοι στα μεταξωτά...
...άλλοι σε μια επιφανειακή λάμψη.
Αλλά κάθε τόσο...βρίσκεις και κάποιον που λάμπει.
Και όταν γίνει αυτό... δεν συγκρίνεται με τίποτα.
Ρηχός, επιφανειακός, λαμπερός;
Τι στο διάολο σήμαιναν αυτά;
η Τζούλι Μπέικερ, μου φαινόταν πάντα επίπεδη.
Μέχρι τώρα.
Και ο τρόπος που μιλούσε, για αυτά που ένιωθε πάνω στο δέντρο...
...να βρίσκεται πάνω απ’ τη γη, ήταν ανάλαφρα.
Ποιος έφηβος μιλάει έτσι;
Αυτό το παράξενο συναίσθημα, άρχισε να δουλεύει μέσα μου...
...και δεν μου άρεσε.
Χανόμουν, δικέ μου. Και ήταν καιρός να πιαστώ από κάπου.
Ποτέ δεν ντρεπόμουν, για το μέρος που ζούσαμε. Και ποτέ δεν σκεφτόμουν τα λεφτά.
Ήξερα ότι δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά δεν ένιωθα ότι μου έλειπε κάτι.
Μέχρι που ο Μπράις Λόσκι, αποκάλεσε το σπίτι μας, σκέτο αχούρι.
Έπρεπε να κάνω κάτι, και ήξερα τι θα έκανα.
- Ακούγεστε πολύ ωραία. - Ναι.
Θα το ηχογραφήσουμε στο γκαράζ του Σκάιλερ.
Υπέροχο σχέδιο.
Μια και μιλάμε για σχέδια, σκεφτόμουν να φτιάξουμε την αυλή μας.
- Τι; - Πόσο να στοιχίζει το γκαζόν, δηλαδή;
Θα μπορούσα να φτιάξω ένα παρτέρι, να φυτέψω μερικά λουλούδια.
Να βάλω ακόμα κι ένα φράκτη.
Γλυκιά μου, αυτή είναι μεγάλη δουλειά.
- Θα πλήρωνα με τα λεφτά απ’ τα αυγά. - Όχι, αυτά είναι δικά σου χρήματα.
Ο ιδιοκτήτης θα ’πρεπε να φροντίζει για όλα αυτά.
Δεν το κάνει όμως. Και είμαστε εμείς που ζούμε εδώ.
Και φαίνεται τόσο άσχημα.
Τζούλι.
Τι τρέχει;
Τίποτα, μπαμπά.
Εντάξει, αγάπη μου... Μπορείς να μας το πεις.
Οι Λόσκις πέταξαν τα αυγά μου, γιατί φοβήθηκαν μην πάθουν σαλμονέλα.
Γιατί η αυλή μας είναι σκέτο αχούρι.
Η Πάτσι το είπε αυτό;
Όχι, ο Μπράις.
Αλλά θα πρέπει να το συζήτησαν οικογενειακά.
ένα αγόρι δεν βγάζει τέτοια πράγματα απ’ το μυαλό του.
- Ποιος νοιάζεται, τι πιστεύουν; - Ναι. Ποιος νοιάζεται;
- Εγώ νοιάζομαι. - Τρίνα.
Ας μην το κάνουμε θέμα.
Όχι, κουράστηκα να ζω έτσι, Ρίτσαρντ.
Κουράστηκα να κάνω προσωρινές δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα.
Κουράστηκα να βάζω μια καρέκλα κόντρα στο πλυντήριο...
...για να κλείνει η πόρτα.
Κουράστηκα να δανείζομαι την ηλεκτρική σκούπα της κ. Στιούμπι...
...όταν χαλάει η δική μας.
Νομίζεις πώς αυτή είναι η ζωή που είχα ονειρευτεί για μας;
Μερικές φορές απαιτούνται θυσίες, για να κάνεις το σωστό.
Πάντα συμφωνούσαμε ότι το Ντέβονχαρστ, είναι το καλύτερο για τον Ντάνιελ.
Ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε, τι είναι καλύτερο για μας.
Η κόρη μας υποφέρει, επειδή δεν μπορούμε να φτιάξουμε την αυλή μας.
Δεν είναι δική μας η αυλή.
Πώς μπορείς να το λες αυτό, Ρίτσαρντ; Πώς;
Έχουμε ζήσει εδώ δώδεκα χρόνια...
...και για δώδεκα χρόνια, λέγαμε ότι είναι προσωρινό, αλλά δεν είναι.
Είναι το σπίτι μας.
Είναι λάθος να είσαι περήφανος για το σπίτι σου;
Να έχουμε αρκετά, ώστε να στείλουμε τα παιδιά μας στο κολλέγιο;
Ίσως είναι καιρός να σκεφτούμε την κρατική μέριμνα.
Δεν θα παρατήσουμε τον αδελφό μου!
Είναι πιο σημαντικός, από τα ίδια σου τα παιδιά;
- Μπαμπά! - Πώς τολμάς!
Σταμάτα, μπαμπά! Σε παρακαλώ, σταμάτα.
Συγνώμη. Τζουλιάνα, δεν φταις εσύ.
Θα τα καταφέρουμε, σ’ το υπόσχομαι.
Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα τους γονείς μου να μαλώνουν.
Συγνώμη για απόψε.
Εκείνη τη νύχτα ήρθαν ένας ένας στο δωμάτιό μου.
Ο πατέρας μου μιλούσε για τον αδελφό του, και πόσο πολύ τον αγαπούσε...
...και ότι υποσχέθηκε στους γονείς του, πως θα τον φροντίζει για πάντα.
Η μητέρα μου μιλούσε για το πόσο πολύ αγαπούσε τον πατέρα μου...
...για το σθένος του και την καλή του καρδιά.
Όταν με φίλησε για να με καληνυχτίσει...
...μου ψιθύρισε ότι από όλες τις ευλογίες, ήμουν η καλύτερή της.
Λυπήθηκα τον πατέρα μου. Λυπήθηκα και την μητέρα μου.
Αλλά πάνω απ’ όλα, ένιωσα τυχερή που ήταν δικοί μου.
Ήθελα να πιστεύω ότι ο λόγος που δούλευα στην αυλή...
...δεν είχε σχέση με τον Μπράις. Ήταν για να έχουμε καλύτερο σπίτι.
Μετά απ’ ό,τι έκανε με τα αυγά, γιατί να με νοιάζει τι σκεφτόταν;
Αλλά μ’ ένοιαζε.
Το κλαδεύεις αυτό, ή προσπαθείς να το πετσοκόψεις;
Γεια. Είμαι ο Τσετ Ντάνκαν, Ο παππούς του Μπράις.
Συγνώμη, που μου πήρε τόσο καιρό, να έρθω να συστηθώ.
Χαίρομαι που σας γνωρίζω.
Θα τα κλαδέψεις όλα στο ίδιο ύψος;
Ναι, έτσι σκεφτόμουν, αλλά δεν ξέρω.
Πιστεύετε ότι θα ήταν καλύτερα να τα βγάλω;
Είναι θάμνοι Χίκσι. Θα κλαδευτούν όμορφα.
- Ακούστε, κ. Ντάνκαν. - Λέγε με, Τσετ.
Τσετ.
Αν είστε εδώ για αυτά που είπε ο Μπράις...δε θέλω τη βοήθειά σας.
Διάβασα για σένα στην εφημερίδα.
Η Ρενέ θα καθόταν πάνω σ’ αυτό το δέντρο, μαζί σου.
Θα καθόταν όλη νύχτα.
- Η Ρενέ; - Η γυναίκα μου.
Μου τη θυμίζεις πολύ.
Δουλεύαμε εβδομάδες στην αυλή.
Και όσο δουλεύαμε, μιλούσαμε.
- Εντάξει, εδώ; - Τέλειο.
Ήθελε να μάθει περισσότερα για τη μουριά.
Ήξερε ακριβώς τι σήμαινε...
...ότι το όλο είναι κάτι παραπάνω από τα τμήματά του.
Είπε, ότι το ίδιο συνέβαινε με τους ανθρώπους...
...αλλά καμιά φορά με τους ανθρώπους, το όλο μπορεί να ήταν λιγότερο.
Αυτό ήταν αρκετά ενδιαφέρον.
Άρχισα να σκέφτομαι τους ανθρώπους που ήξερα απ’ το Δημοτικό...
...προσπαθώντας να δω αν ήταν πιο πάνω, ή πιο κάτω από τα τμήματά τους.
Ο Τσετ είχε δίκιο. Πολλοί απ’ αυτούς ήταν κατώτεροι.
Από όλους τους συμμαθητές μου, μόνο τον Μπράις δεν μπορούσα να κατατάξω.
Μέχρι πρόσφατα, θα μπορούσα να πω με απόλυτη σιγουριά...
...ότι ήταν ανώτερος, πολύ ανώτερος, από τα τμήματα που τον αποτελούσαν.
Αλλά τώρα, δεν ήμουν και τόσο σίγουρη.
Φαίνεται ωραίο, Τζούλι. Καλή δουλειά.
Ευχαριστώ. Ο Τσετ έκανε τα περισσότερα.
Συγνώμη γι αυτό που έκανα.
Δεν το καταλαβαίνω, Μπράις.
Γιατί δεν ήρθες να μου το πεις;
Λυπόταν στ’ αλήθεια;
Ή απλώς το έλεγε, για να νιώθει εκείνος καλύτερα;
Σκέφτηκα, ότι ίσως εγώ τον ήθελα ανώτερο, από τα τμήματά του.
Αλλά όσο τον κοιτούσα στα μάτια... αυτά τα εκθαμβωτικά μάτια...
...για πρώτη φορά...ήμουν σίγουρη, ότι ο Μπράις Λόσκι, ήταν λίγος.
Θα καλέσουμε τους Μπέικερς για δείπνο.
- Τι; - Δεν ξέρω, μαμά.
Νομίζω ότι είναι υπέροχη ιδέα.
- Πάτσι, πού αποσκοπεί αυτό; - Η Τρίνα Μπέικερ, είναι πολύ καλή.
- Και ο Ματ και ο Μάρκ, είναι τυπάδες. - Σιχαίνομαι τους τυπάδες.
Έπρεπε να το είχαμε κάνει από χρόνια.
Ναι, αλλά δεν το κάναμε. Και τώρα δεν μπορούμε.
Ο χρόνος παραγραφής έχει περάσει.
Οι Μπέικερς θα έρθουν για δείπνο.
Αν είναι γι αυτά που είπα χθες βράδυ, συγνώμη.
Αλλά το να τους έχουμε εδώ απόψε για δείπνο, δεν θα διορθώσει τον αδελφό του.
Θα είναι επίσημο δείπνο. Και ελπίζω όλοι να ντυθείτε ανάλογα.
Θεέ μου. Δεν μπορούμε απλώς να κάνουμε ένα μπάρμπεκιου;
Θα είναι επίσημο δείπνο.
Πυροβολήστε με τώρα.
Να προσέχεις τι εύχεσαι.
Αυτό ήταν λοιπόν.
Ένα επίσημο δείπνο με τη Τζούλι Μπέικερ, στο άμεσο μέλλον μου.
Κι αυτό με έκανε να βλέπω τη Τζούλι στο σχολείο, πιο άβολα.
Έπιασα τον εαυτό μου, να την κοιτάει μέσα στην τάξη.
Και ο τρόπος που τα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους της...
...φαινόταν ακριβώς όπως στη φωτογραφία, στην εφημερίδα.
Η Ντάνα Τρέσλερ, με έπιασα που κοιτούσα.
Αν δεν έκανα κάτι στα γρήγορα, θα απλωνόταν σαν πύρινη λαίλαπα.
Υπήρχε μια μέλισσα στα μαλλιά της.
Τη βλέπεις, να ’τη.
Δεν υπάρχει μέλισσα.
Πέταξε απ’ το παράθυρο.
Έπεισα τον εαυτό μου, ότι απέφυγα τη σφαίρα.
Έπρεπε να βγάλω τη Τζούλι απ’ το μυαλό μου.
Να συγκεντρωθώ σε κάτι σημαντικό, όπως μια σχολική εργασία.
Η αδυναμία μου ήταν άνευρη.
Χρειάζομαι την ξύστρα σου.
- Δεν ξέρεις να χτυπάς; - Τι έχεις εκεί; Το Playboy του μπαμπά;
Δεν είναι δουλειά σου.
- Τους χαιρετισμούς μου στη Μις Οκτώβριο. - Φύγε από εδώ.
- Ή καλύτερα, τους χαιρετισμούς σου; - Είσαι αηδιαστική.
Απέφυγα άλλη μια καταστροφή. Η ζωή μου είχε γίνει ναρκοπέδιο.
- Γεια σου, δικέ μου. - Γεια.
Τι είναι αυτό;
Δεν είναι αυτό που νομίζεις.
Εντάξει, αυτό που νομίζεις είναι, αλλά θα σου εξηγήσω.
Εντάξει, δεν μπορώ να σου εξηγήσω. Μπορούμε να το συζητήσουμε αργότερα;
Ό,τι πεις.
Έπρεπε να μιλήσω σε κάποιον.
Γιατί όχι στον Γκάρετ; Ίσως να μπορούσε να με βοηθήσει.
Ο Γκάρετ, ήταν εντυπωσιακά ευαίσθητος, σε ζητήματα καρδιάς.
Έχεις τρελαθεί; Τη Τζούλι Μπέικερ, την μισείς.
Αυτό είναι το περίεργο. Δεν νομίζω ότι τη μισώ. Όλο την σκέφτομαι.
- Την έχεις βάψει, δικέ μου. - Τι να κάνω;
Λοιπόν, πρέπει να το πνίξεις στη γέννα. Αυτά δεν είναι αληθινά συναισθήματα.
- Δεν είναι; - Είναι τύψεις, για τ’ αυγά.
Ναι, πρόσβαλα και την αυλή της.
Ακριβώς. Βέβαια, το μέρος έχει έτσι κι αλλιώς τα χάλια του.
Ο πατέρας της έχει ένα καθυστερημένο αδελφό, και όλα τα λεφτά τους πηγαίνουν εκεί.
Καθυστερημένο; Αυτό θα ’πρεπε να σου λέει κάτι.
- Για ποιον; - Για τη Τζούλι.
Τι θες να πεις;
Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει.
Δεν το πίστευα. Ήθελα να του φωνάξω, να του πω ότι δεν ήξερε τη Τζούλι, όπως εγώ.
Αλλά το μόνο που μου βγήκε ήταν:
- Σωστά. - Ναι.
Εντάξει. Θα τα πούμε αργότερα.
Υποτίθεται ότι θα πήγαινα στο σπίτι του Γκάρετ, μετά το σχολείο...
...αλλά δεν ήθελα να είμαι μαζί του.
Είχε ξεπεράσει τα όρια.
Και ακριβώς στο ίδιο σημείο, βρισκόταν κι ο πατέρας μου.
Δεν μ’ ένοιαζε τι πίστευαν. Μου άρεσε η Τζούλι Μπέικερ
Τα Κυριακάτικα πρωινά, είναι ήσυχα στο σπίτι μας.
Ο πατέρας μου κοιμάται παραπάνω.
Η μητέρα μου δεν ετοιμάζει πρωινό.
Και αν τα αδέλφια μου έμεναν μέχρι αργά παίζοντας με το συγκρότημα...
...κανείς δεν περίμενε ότι θα ξυπνούσανν πριν το μεσημέρι.
Αλλά αυτή την Κυριακή, ξύπνησα νιώθοντας περίεργα.
Έπρεπε να κάνω κάτι με τα μπερδεμένα συναισθήματα που ένιωθα για τον Μπράις...
...που άρχισαν να επανέρχονται.
Το ’κανες πράγματι, ε;
- Είμαι περήφανος για σένα. - Ευχαριστώ, μπαμπά.
- Πού πας; - Στον Ντάνιελ. Είναι τα γενέθλιά του.
Έρχομαι μαζί σου.
Γλυκιά μου, απόλαυσε το πρωινό, μείνε με τη μαμά σου.
Όχι, μπαμπά. Θέλω να έρθω.
Άκου, γλυκιά μου.
- Καμιά φορά, με το Ντάνιελ... - Θα έρθω, μπαμπά.
Εντάξει.
Καλύτερα ν’ αφήσουμε ένα σημείωμα στη μαμά σου.
Όλα αυτά τα χρόνια, ποτέ δεν είχα επισκεφθεί το θείο Ντάνιελ.
Δεν ξέρω γιατί. Ήταν πάντα κάτι, που ο μπαμπάς μου έκανε μόνος του.
Δεν είπαμε και πολλά μέχρι το Ντέβονχαρστ, αλλά δεν μ’ ένοιαζε.
Απλώς μου άρεσε να είμαι με το μπαμπά μου.
Κατά κάποιον τρόπο, η σιωπή μας συνέδεε με ένα τρόπο, που τα λόγια δεν μπορούσαν.
Οι τρόφιμοι περιποιούνται τον κήπο. Είναι μέρος της θεραπείας τους.
Θέλει λίγο να τους συνηθίσεις. Πάντως είναι καλοί άνθρωποι.
Ντάνιελ;
Ντάνιελ.
Ρίτσαρντ! Ήρθες!
Ο Ρίτσαρντ για τα γενέθλιά μου.
Ποιος; Ο Ρίτσαρντ, ποιος; Ποιος;
Ποιος, ποιος; Ο Ρίτσαρντ; Ποιος;
Ντάνιελ, Ντάνιελ, η Τζουλιάνα. Είναι η κόρη μου.
Η ανιψιά σου.
Τζουλιάνα.
- Τζουλιάνα. - Χρόνια πολλά, θείε Ντάνιελ.
Ρίτσαρντ. Είναι τα γενέθλιά μου.
Έχω φωτογραφίες σου, Τζουλιάνα. Έχω φωτογραφίες σου.
Σου φέραμε ένα δώρο.
Ένα πάζλ; Ένα πάζλ, Ρίτσαρντ;
Όχι μόνο ένα πάζλ.
Ένα πάζλ και ένα...
...ανεμόμυλο.
Ανεμόμυλος! Ευχαριστώ, Ρίτσαρντ.
Πορτοκαλί. Έξω; Έξω, Ρίτσαρντ;
Θες να πας έξω; Εντάξει, θα πάμε στου Μακ Έλλιοτ.
- Θα πάμε για παγωτό. - Παγωτό!
Όχι, όχι, δεν θα πάμε. Του Ντάνιελ δεν του αρέσουν τα παγωτά.
- Μου αρέσει το παγωτό, Ρίτσαρντ. - Πλάκα κάνω.
Το ξέρω ότι σ’ αρέσει το παγωτό. Τρελαίνεσαι για παγωτά. Πάμε.
Ορίστε, πάρε.
Πάρε κι εσύ.
Είναι τα γενέθλιά μου.
Γλειφιτζούρι. Είναι τα γενέθλιά μου.
Σου αρέσει;
- Δεν πειράζει, Ντάνιελ. Περίμενε - Παγωτό. Παγωτό.
- Το παγωτό μου. Το παγωτό μου! - Δεν πειράζει, Ντάνιελ.
Ντάνιελ!
Ντάνιελ! Άσ’ το, Θα σου πάρω...
Παγωτό στο πάτωμα. Παγωτό στο πάτωμα.
Μπορείς να του φέρεις άλλο ένα χωνάκι;
- Ναι. - Θέλω παγωτό, Ρίτσαρντ!
Είναι τα γενέθλιά μου, Ρίτσαρντ. Είναι τα γενέθλιά μου!
Παγωτό, Ρίτσαρντ! Παγωτό, Ρίτσαρντ!
Σταμάτα! Σταμάτα!
- Το θέλω! - Σταμάτα! Σταμάτα!
- Εδώ είναι. - Παγωτό!
- Ρίτσαρντ! - Εντάξει. Να, πάρε παγωτό.
Γενέθλια, παγωτό. Είναι καλό, Ρίτσαρντ.
Λυπάμαι. Δεν έχει κάνει ποτέ κάτι τέτοιο...
Άκουγα συχνά τον πατέρα μου να λέει, πόσο δύσκολη ήταν η ζωή για το Ντάνιελ.
Αλλά ποτέ μέχρι τώρα, δεν το είχα καταλάβει.
- Ναι. Καν’ το - Πορτοκαλί.
Στο γυρισμό, ο Ντάνιελ έκανε σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Απ’ την άλλη. Απ’ την άλλη
Καθώς γυρίζαμε σπίτι, ο μπαμπάς μου είπε ότι ο Ντάνιελ...
...έμενε μαζί του και με τη μαμά, πριν γεννηθούμε εμείς.
Αλλά μετά από λίγο, έγινε πολύ δύσκολο.
Όταν γυρίσαμε στο σπίτι, όλα φαίνονταν τα ίδια.
Αλλά δεν ήταν.
Μέχρι σήμερα, ο Ντάνιελ, ήταν απλώς ένα όνομα για μένα.
Τώρα ήταν μέλος της οικογένειας.
Πώς πήγε;
- Χάρηκα που πήγα. - Κι εγώ χάρηκα που πήγες.
Τρίνα, είναι Κυριακή. Γιατί σφουγγαρίζεις το πάτωμα;
Η Πάτι Λόσκι, μας κάλεσε για δείπνο, την Παρασκευή το βράδυ.
Δεν θα ’πρεπε εκείνη να σφουγγαρίσει το πάτωμά της;
Ή ζήτησε να δανειστεί το δικό μας;
Από αμηχανία.
- Μας κάλεσε όλους; - Ναι.
- Ακόμα και τη φίλη μας Σαλ Μονέλα; - Ρίτσαρντ!
Γιατί, μετά από τόσα χρόνια;
Είπε ότι αισθανόταν άσχημα που δεν το είχε κάνει πιο πριν...
...και ότι θέλουν να μας γνωρίσουν καλύτερα.
Και θα πας;
Αφού επέμενε.
Και νομίζω ότι θα είναι ωραία.
Εντάξει.
Θα πάμε.
Δεν ήμουν και τόσο ενθουσιασμένη για ένα δείπνο με τους Λόσκις...
...αλλά έβλεπα ότι σήμαινε πολλά για τη μητέρα μου.
Στο σχολείο την επόμενη μέρα, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.
Οι σκέψεις μου γύριζαν στον Ντάνιελ.
Αναρωτιόμουν τι θα είχαν περάσει η γιαγιά κι ο παππούς μου, μ’ ένα τέτοιο γιο...
...όταν με διέκοψε η πραγματικότητα.
- Αρέσεις στον Μπράις Λόσκι. - Τι;
Έχει πάθει πλάκα μαζί σου.
Τι είναι αυτά που λες; Ο Μπράις Λόσκι δεν έχει τίποτα μαζί μου.
Ναι; Είδα πώς σε κοιτούσε στο μάθημα.
Είπε ότι είδε μια μέλισσα στα μαλλιά σου.
Σπουδαία δικαιολογία, ε;
Μπορεί να ήταν κάποια μέλισσα.
Η μόνη μέλισσα που σε πολιορκούσε, λεγόταν Μ-Π-Ρ-Α-Ι-Σ.
Σ’ το λέω, αυτό το αγόρι έχει χαθεί στη χώρα του έρωτα.
- Έλα. - Πού;
Τον είδα με το Γκάρετ. Έλα.
Τρελάθηκες; Τη μισείς τη Τζούλι Μπέικερ.
Αυτό είναι το περίεργο. Δεν νομίζω ότι τη μισώ.
Δεν μπορώ να σταματήσω να τη σκέφτομαι.
- Την έβαψες, δικέ μου. - Τι να κάνω;
Να το πνίξεις στη γέννα.
- Αυτά δεν είναι αληθινά συναισθήματα. - Δεν είναι;
- Έχεις τύψεις για τα αυγά. - Πρόσβαλα και την αυλή της.
Ακριβώς. Βέβαια, το μέρος έχει, έτσι κι αλλιώς, τα χάλια του.
Ο πατέρας της έχει ένα καθυστερημένο αδελφό, και όλα τα λεφτά τους πηγαίνουν εκεί.
Αυτό θα ’πρεπε να σου λέει κάτι.
- Για ποιον; - Για τη Τζούλι.
Τι θες να πεις;
Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει, φίλε.
- Σωστά. - Ναι.
Τα λέμε αργότερα.
Εντάξει.
Συγνώμη... Νόμιζα...
Δεν πειράζει. Μια χαρά.
Και ήταν.
Γιατί τώρα τα πράγματα είχαν ξεμπερδευτεί.
Δεν μου άρεσε πια ο Μπράις Λόσκι.
Μαμά, θέλεις να κάνεις τους Μπέικερς να φαίνονται τελείως άχρηστοι;
Θέλω να είναι ωραία.
- Και γιατί δεν ντύθηκες; - Τώρα θα πάω.
Ήθελα να φαίνομαι ωραίος για τη Τζούλι.
Αλλά δεν ήθελα να το καταλάβει, ότι το ’κανα γι αυτήν.
Ήταν ωραία γραμμή.
Πολύ ωραία γραμμή.
Μπράις, ήρθαν. Έλα κάτω.
Έρχομαι!
Περάστε.
- Ελάτε, περάστε.
Χαίρομαι που τα καταφέρατε. Λινέτα, Στίβεν, ήρθε η παρέα.
- Έρχομαι! - Τι είναι αυτό; Σπιτική πίτα;
Είναι πίτα και τσιζκέικ.
Ας τα πάμε στην κουζίνα.
- Γεια σας, παιδιά. - Φαίνεσαι ωραία.
- Από εδώ, ο πατέρας μου. - Γεια, Είμαι η Λινέτα.
- Επιτέλους, γνωριζόμαστε. - Χαίρομαι που σας γνωρίζω.
- Οι γιοί μου, μου λένε ότι... - Γεια σου, μεγάλε.
Γεια σου, Στίβεν. Τι κάνεις;
Θα ’πρεπε να το ’χουμε κάνει από καιρό αυτό. Περάστε.
Ωραίο μέρος.
Μια, είναι εντάξει. Ελάτε, θα σας δείξω το δωμάτιο μου.
Πρέπει ν’ ακούσεις το καινούργιο τραγούδι που γράψαμε.
Είναι πολύ καλό.
Στις ομορφιές σου.
Σας άκουσα με το Γκάρετ που κοροϊδεύατε το θείο μου στη βιβλιοθήκη.
Και δεν θέλω να σου μιλήσω. Ούτε τώρα ούτε ποτέ.
- Εγώ λέω ότι μπορείς. - Αλλά αυτό που προτείνεις...
...θα απαιτούσε μια μηχανή σε διαρκή κίνηση, που είναι αδύνατον.
Αν είχατε δυο αντίθετους πόλους με ουδέτερο αγωγό...
Διαρκής κίνηση;
Πέθαινα μέσα μου, κι εκείνοι μιλούσαν για διαρκή κίνηση.
Και πώς τα ήξερε η Τζούλι όλα αυτά;
Ελάτε όλοι, το δείπνο είν’ έτοιμο. Λινέτα!
Δείπνο!
Τζούλι, μπορώ να σου μιλήσω;
Ήταν λάθος αυτό που είπε ο Γκάρετ. Το ξέρω.
Το ήξερες ότι ήταν λάθος, όταν το είπε;
Ναι. Ήθελα να τον χτυπήσω.
Αλλά ήμασταν στη βιβλιοθήκη.
Οπότε συμφώνησες μαζί του και γελούσατε.
Ναι.
Τότε αυτό σε κάνει δειλό.
Έπρεπε να κάτσω απέναντι απ’ τη Τζούλι για ολόκληρο το δείπνο.
Ο πατέρας μου είχε δίκιο. Έπρεπε να είχαμε κάνει μπάρμπεκιου.
Απλώς θέλω να πω, πόσο υπέροχο είναι να μοιραζόμαστε ένα γεύμα.
Ίσως ένα από πολλά.
Λάθος πίπα.
Δεν θα γινόταν να είμαστε πιο χαρούμενοι.
Απλώς είμαστε ενθουσιασμένοι που βρισκόμαστε εδώ.
Τζούλι, έκανες καταπληκτική δουλειά στην αυλή σας.
Ευχαριστώ. Ο Τσετ με βοήθησε πολύ.
Ναι, το ξέρω.
Πρέπει να μου πεις το μυστικό σου. Δεν μπορώ να τον βάλω να κάνει τίποτα εδώ.
- Στίβεν. - Πλάκα κάνω.
Σας λέω ότι η γειτονιά έχει αρχίσει να αποκτά ζωή.
Εννοώ, ότι το καινούργιο σπίτι, έχει αρχίζει να σχηματίζεται.
Ποιο απ’ όλα;
Ξέρεις, εκείνο στο σημείο που έκοψαν αυτό το άχρηστο δέντρο.
Ήθελα να πω ότι σε πολλούς άρεσε, αλλά δεν το είπα.
Δεν ήθελα να εναντιωθώ στον πατέρα μου.
Μερικοί πίστευαν ότι αυτό το δέντρο, ήταν το διαμάντι της γειτονιάς.
Ναι, λοιπόν, δεν μετριέται το γούστο.
Ώστε, Ματ, Μαρκ......
τελειώνετε φέτος το σχολείο, ε;
Ναι, δόξα τω Θεώ.
Δεν σας αρέσει το σχολείο;
- Πλάκα κάνετε; - Όχι.
Το Γυμνάσιο ήταν η ωραιότερη περίοδος της ζωής μου.
- Όχι για μας, πάντως. - Ναι, αρκετά τραβήξαμε.
- Το κολλέγιο δεν το συζητάτε, λοιπόν; - Είναι μια πιθανότητα.
Έχουν ήδη γίνει δεχτεί...
...σε κάποια. - Ναι, πράγματι.
Αλήθεια;
Αυτό είναι καλό.
Αλλά, πρώτα βάζουμε τη μουσική.
- Αλήθεια; - Είναι πολύ ταλαντούχοι.
Το συγκρότημά τους είναι πρώτο.
Έκαναν κάποια δοκιμαστικά, και είναι στ’ αλήθεια καλοί.
Ευχαριστώ, Λιν.
Όταν γνωριστήκαμε με τον Στίβεν, έπαιζε σε ορχήστρα.
Παίζατε σε ορχήστρα;
Ήταν καταπληκτικός σαξοφωνίστας.
-Τζάμι. Παίζετε ακόμα; - Λοιπόν...
Αν θέλετε, ελάτε να παίξουμε μαζί.
Όχι, θέλω να πω...
Δεν είμαι αυτός πια.
Έχετε παίξει ποτέ μπροστά σε κοινό;
Πολλές φορές.
Όσο ο Ματ και ο Μαρκ μιλούσαν για τις μουσικές τους εξερευνήσεις...
...τόσο ο πατέρας μου έμενε σιωπηλός.
Προσπαθούσε να σκάσει ένα χαμόγελο πού και πού...
...αλλά μέσα του ένιωθε πραγματικά λυπημένος.
Οι γονείς μου δεν τον ήθελαν στην αρχή.
Οι Ρεπουμπλικάνοι αντιδρούσαν σαν τρελοί στη νέα κατάσταση.
Το υπόλοιπο βράδυ ήταν αρκετά ανώδυνο.
Αλλά η Τζούλι δεν μου είπε λέξη. Ούτε καν με κοίταξε.
Μέχρι λίγο πριν φύγει.
Συγνώμη που ήμουν τόσο θυμωμένη, όταν ήρθαμε.
Νομίζω ότι όλοι πέρασαν καλά.
Η μαμά σου ήταν πολύ ευγενική που μας κάλεσε.
Τα λέμε.
Η συγνώμη της, έκανε τα πράγματα χειρότερα.
- Περιμένετέ με. Το ’ξερα ότι δεν με είχε συγχωρέσει.
Σαν να μην άξιζα ούτε την κακεντρέχεια της.
Νομίζω ότι είναι πολύ ευχάριστη οικογένεια.
Τα αγόρια δεν ήταν όπως τα περίμενα.
Νόμιζα ότι ήταν ωραίοι νεαροί.
- Καθάρματα. - Τι;
Πώς νομίζεις ότι αντέχουν όλα αυτά τα έξοδα ηχογραφήσεων;
Στίβεν, σε παρακαλώ. Δεν μπορείς έτσι απλά να τους κατηγορείς.
Μην είσαι αφελής, Πάτσι.
Ξέρεις πόσο στοιχίζει να κάνεις ένα δοκιμαστικό;
Πιθανόν να κλέβουν λάστιχα, με τη χάρη του Χριστού.
Είσαι μεγάλο καθίκι.
Τι έχεις πάθει επιτέλους;
Άι στο διάολο.
Μη μου μιλάς έτσι.
Στίβεν, σταμάτα!
Κανείς δεν μου μιλάει έτσι...
...στο σπίτι μου! Σταμάτα!
Είχα ξαναδεί τον πατέρα μου θυμωμένο αλλά αυτό ήταν διαφορετικό.
Όπως είχα ξαπλώσει εκείνη τη νύχτα...
...σκεφτόμουν πως ο πατέρας μου έβλεπε πάντα αφ’ υψηλού τους Μπέικερς.
και τους αποκαλούσε σκουπίδια και κορόιδευε τη ζωγραφική του κ. Μπέικερ.
Και τώρα κατάλαβα, ότι απλώς τα ’βαζε με τον εαυτό του.
Αλλά γιατί;
Η Τζούλι με είπε δειλό.
Μήπως ήταν και ο πατέρας μου δειλός;
Δεν ήξερα.
Τι σημασία είχε; Η Τζούλι Μπέικερ είχε βγει απ’ τη ζωή μου
Ή για την ακρίβεια εγώ είχα βγει απ’ τη δική της...
Καθώς ντυνόμουν για το δείπνο των Λόσκις...
...βρέθηκα να κοιτάω τον πίνακα που μου είχε δώσει ο πατέρας μου...
...και μ’ έπιασε πάλι λύσσα.
Ο Μπράις δεν υπήρξε ποτέ φίλος μου.
Δεν είχε πάρει το μέρος μου για το δέντρο...είχε πετάξει τα αυγά μου...
...και με κορόιδευε για τα έξοδα του θείου μου.
Όταν η μητέρα μου είπε, πως ήταν ώρα να φύγουμε...
Πάμε, έχουμε αργήσει!
βγήκα έξω με το σκοπό να της πω, ότι δεν ήθελα να πάω στους Λόσκις.
Κράτα αυτά, σε παρακαλώ. Θέλω να φτιάξω λίγο τα μαλλιά μου.
- Τα μαλλιά σου είναι τέλεια. - Αλήθεια;
Αλλά φαινόταν τόσο χαρούμενη...
...και είχε μπει σε τόση φασαρία με τις πίτες, που δεν μπορούσα.
Θεέ μου! Τι καταστροφή!.
Εντάξει. Κράτα εδώ, κι εσύ κράτα αυτό.
- Δε θέλω να το κρατήσω. - Δεν θα το κρατάς εσύ.
Πάμε, παιδιά.
Αυτό όμως δεν σήμαινε, ότι θα ’πρεπε να είμαι ευγενική με τον Μπράις.
Και δεν θέλω να σου μιλήσω. Ούτε τώρα ούτε ποτέ.
Ένιωθα ωραία που το είχα ξεκαθαρίσει.
Ένιωθα δυνατή, και υπό έλεγχο. Είπα στον Μπράις, αυτά που σκεφτόμουν...
...και ήμουν αποφασισμένη να μην του μιλήσω την υπόλοιπη βραδιά.
Στο δείπνο, μου φάνηκε ότι τρώγαμε μαζί με ξένους.
Μέναμε απέναντι απ’ τους Λόσκις για χρόνια...
...αλλά εκτός απ’ τον Τσετ, δεν τους ήξερα καθόλου.
Ο κ. Λόσκι ήταν καθαρός και ήρεμος εξωτερικά...
...αλλά φαινόταν ότι είχε κάτι σάπιο θαμμένο κάτω από την επιφάνεια.
Στο τέλος της βραδιάς, ένιωθα επίπεδη, ουδέτερη.
Ούτε πυροτεχνήματα, ούτε κατάλοιπα θυμού...ούτε φτερουγίσματα, τίποτα.
Τα λέμε.
Ξάπλωσα στο κρεβάτι εκείνη την νύχτα, νιώθοντας ήρεμη.
- Είσαι καλά; - Ναι.
Ήμουν ευγνώμων, για την οικογένεια που είχα.
Και ένιωθα καλά, που δεν ενδιαφερόμουν πια για τον Μπράις Λόσκι.
Το δείπνο με τους Μπέικερς, είχε χτυπήσει καμπανάκι για μένα.
Τότε έφτασε η ετήσια σχολική δημοπρασία...
...και βρέθηκα μ’ ένα σωρό καινούργια προβλήματα.
Ήμουν μπάσκετ-μπόι.
Για να καταλάβετε την πλήρη ταπείνωση, του να είσαι μπάσκετ-μπόι...
...πρέπει να ξέρετε ότι αυτοί που έχουν επιλεγεί,
βγαίνουν σε δημοπρασία, μπροστά σε όλο το σχολείο...
...στο μεγαλύτερο γυναικείο πλειοδοτικό διαγωνισμό.
Πρακτικά, καθένας από μας, έρχεται με φαγητό σε ένα καλαθάκι...
...αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Στην ουσία, ήταν μια παρέλαση αντρικών κορμιών.
Να ’το, το είδωλό μου.
Μια λέξη, και πέθανες.
Όχι, δικέ μου, σοβαρά μιλάω. Άκου, δεν θα το πιστέψεις.
Τι;
Δύο απ’ τα πιο σέξι κορίτσια, τσακώνονται για πάρτη σου.
- Τι είναι αυτά που λες; - Η Σέρι τα χάλασε με τον Μιτς.
Αυτή και η Μέλανι έχουν ανοίξει πλειοδοτικό πόλεμο για σένα.
Δεν μ’ ενδιαφέρει.
Είσαι τρελός; Η Σέρι σούταρε τον Μιτς για πάρτη σου.
Είσαι το είδωλό μου.
Όσο ανακουφιστικό κι αν ήταν που ήμουν το είδωλο του Γκάρετ...
...δεν μπορούσε να εξαλείψει τον τρόμο, του να είμαι μπάσκετ-μπόι Νο9.
Και η ελπίδα μου, ήταν ένας τυφώνας να καταστρέψει το σχολείο πριν το διαγωνισμό.
Ήταν μεγάλη εικασία.
Καλωσορίσατε, όλοι...
...στη φετινή φιλανθρωπική δημοπρασία της λέσχης ενίσχυσης του Μέιφιλντ.
Για μια ακόμη φορά σας παρουσιάζουμε με καμάρι...
...20 από τους ωραιότερους νεαρούς του Μέιφιλντ...
Μπράις, Μπράις, Μπράις.
- Τι κάνεις εδώ; - Τζούλι είναι στην τρίτη σειρά.
- Και λοιπόν; - Έχει ένα μάτσο μετρητά.
- Μαλακίες. - Μαλακίες-αληθινές.
Την είδα να τα μετράει.
Και τώρα... σας παρακαλώ, καλωσορίστε εκ μέρους του σχολείου Μέιφιλντ...
...τους μπάσκετ-μπόις του 1963.
Η Τζούλι με μετρητά; Τι σήμαινε αυτό;
Ήταν ποτέ δυνατόν να πλειοδοτούσε για μένα;
Στην αρχή έχουμε... τον Ρέιμοντ Χιουζ.
Ο Ρέιμοντ ανήκει στην σκακιστική ομάδα...
...και τα χόμπι του είναι, η συλλογή γραμματοσήμων και το γιο-γιο.
Θυμηθείτε, όταν πλειοδοτείτε...
...δεν παίρνετε μόνο τον όμορφο κ. Χιουζ...
...αλλά απολαμβάνετε κι ένα υπέροχο σάντουιτς με κοτοσαλάτα...
...Και μία νόστιμη σάλτσα από φασόλια...
Συγνώμη, σάλτσα κρεμμυδιών.
Και ένα μεγάλο κομμάτι κερασόπιτα.
Ωραία, ποιος ξεκινάει με 5$;
Ώστε ξεκίνησαν οι προσφορές. -Κανείς;
Ή στην περίπτωση του Ρέιμοντ Χιουζ, η έλλειψη προσφορών.
Πολύ καλά, εδώ είμαστε.
- Πέντε. - Κατακυρώθηκε.
- Δέκα δολάρια. - Κατακυρώθηκε.
- Δεκαπέντε. - Κατακυρώθηκε.
Ελάτε. Άκουσα δέκα;
- Δέκα. - Δέκα.
- Φυστικοβούτυρο και σάντουιτς μπανάνας.
- Δεκαπέντε. - Κατακυρώθηκε για 15$.
Νούμερο οχτώ, ο Έντι Τρούλοκ.
Ο Έντι είναι μέλος του σχολικού κοινοβουλίου.
Τώρα, μόνο ο Έντι Τρούλοκ, βρισκόταν ανάμεσα σε μένα και τη δημοπρατική έδρα.
Δεν ενδιαφερόμουν για τα χόμπι του, ούτε για το τι είχε στο καλάθι του.
- Ας ξεκινήσουμε με 5$. Το μόνο που σκεφτόμουν, ήταν η Τζούλι.
- Κανείς; Κι αν πλειοδοτούσε πάνω μου;
Κι αν έμπαινε σε διαμάχη με τη Σέρι και τη Μέλανι, και έχανε;
Κανείς πλειοδότης;
Σκεφτόμουν με τρόμο όλα αυτά, όταν...
Οχτώ δολάρια.
Εδώ είμαστε. Οχτώ δολάρια. Άκουσα δέκα;
Η Τζούλι Μπέικερ, πλειοδοτούσε για τον Έντι Τρούλερ;
- Εντάξει. Οχτώ δολάρια, μία. Πλειοδοτούσε στον Έντι;
- Οχτώ, δεύτερη φορά. Πώς το έκανε, για οποιονδήποτε;
Κατακυρώθηκε στην Τζούλι Μπέικερ.
Ο επόμενος μπάσκετ-μπόι Νο9, ο Μπράις Λόσκι.
Υποτίθεται ότι έπρεπε να προχωρήσω μπροστά, αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Έλα μπροστά, Μπράις. Μην ντρέπεσαι
Κάλλιο αργά, παρά ποτέ.
Ο Μπράις παίζει μπέιζμπολ.
- Πέντε δολάρια. - Περιμένετε μέχρι...
Δέκα.
Η πλειοδοσία συνεχίζεται.
- Δεκαπέντε. - Είκοσι.
- Είκοσι πέντε. - Τριάντα.
- Τριάντα πέντε. - Σαράντα.
- Πενήντα.
Πενήντα δολάρια...
Πενήντα... μία.
Πενήντα...δύο.
Κατακυρώθηκε στην Σέρι Στολς για 50$.
Ρεκόρ όλων των εποχών.
Η λέσχη ενίσχυσης θα χαρεί πολύ, με αυτή τη γενναιόδωρη προσφορά.
Είναι παράξενο.
Ήμουν εδώ, έτρωγα μαζί με το πιο σέξι κορίτσι του σχολείου...
...και ήμουν δυστυχισμένος.
Θα πάμε στη λίμνη. Ο μπαμπάς μου έχει ένα σπιτάκι...
...και κάνεις το καλύτερο μαύρισμα.
Μόλις έξι μέτρα μακριά μου ήταν η Τζούλι Μπέικερ.
Η δική μου Τζούλι, με τον Έντι Τρούλοκ.
Γελάει. Για ποιο πράγμα γελούσε;
Πώς μπορούσε να κάθεται εκεί, να γελάει και να φαίνεται τόσο όμορφη;
Μπράις, είσαι καλά;
- Τι; - Τι κοιτάς;
Τίποτα.
Το γεύμα είναι πολύ νόστιμο, Μπράις.
Μπράις, μ’ ακούς;
Είναι υπέροχο γεύμα.
Μπορούμε να μη μιλάμε για φαγητό και για μαύρισμα;
Ωραία, για ποιο πράγμα θέλεις να μιλήσουμε;
Δεν ξέρω. Για τη διαρκή κίνηση; Ξέρεις τίποτα πάνω σ’ αυτό;
Διαρκή, τι;
Δεν ξέρω τι έπαθα. Σαν να είχα πάθει καταληψία, ή κάτι τέτοιο.
- Τζούλι, πρέπει να σου μιλήσω. - Τι;
Τι συμβαίνει, Μπράις;
Τι κάνεις εκεί;
Μπράις, σταμάτα.
Ούτε καν σωστά δεν το έκανες.
Θα σε φιλήσω εγώ.
Τζούλι! Τζούλι!
Τζούλι, περίμενε. Μπορούμε να μιλήσουμε;
Τζούλι!
- Τι σ’ έχει πιάσει; - Παράτα με, Γκάρετ.
Είσαι ραντεβού με το ωραιότερο κορίτσι, και την παρατάς, για τη Τζούλι.
- Δεν μπορείς να καταλάβεις! - Δεν καταλαβαίνω απολύτως τίποτα!
Μιλάμε για τη τζούλι Μπέικερ.
Γειτόνισσα εφιάλτης, μεγάλος μπελάς και βάσανο.
Σκάσε!
Έχεις φλιπάρει; Τι έχεις πάθει;
Ξέρεις κάτι, αν είναι να φέρεσαι έτσι, δε γουστάρω να έχω σχέση μαζί σου.
- Ωραία λοιπόν, γιατί ούτε εγώ γουστάρω! - Ούτε κι εγώ!
Καθώς πήγαινα σπίτι, με τα βρώμικα πιάτα να χτυπούν μέσα στο καλάθι μου...
...το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ, ήταν η Τζούλι.
Και κατάλαβα ότι ο Γκάρετ είχε δίκιο για ένα πράγμα:
Είχα φλιπάρει. Εντελώς.
Εμπρός;
Γεια σας κ. Μπέικερ. Είναι εκεί η Τζούλι;
Λυπάμαι, Μπράις. Η Τζούλι δεν θέλει να σου μιλήσει.
Σας παρακαλώ, κ. Μπέικερ. Πρέπει να τη δω.
Λυπάμαι, Μπράις.
Αλλά φοβάμαι ότι έχει κλειδωθεί στο δωμάτιό της.
Προσπάθησα να πέσω νωρίς στο κρεβάτι εκείνη τη νύχτα...
...αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Παρακολουθούσα το σπίτι της απ’ το παράθυρό μου, για ώρες.
Έπρεπε να βρω ένα τρόπο να της δείξω, πώς αισθανόμουν.
Τη Δευτέρα το πρωί, καθώς πήγαινα στο σχολείο...
...αποφάσιζα ποιον από τους Everly Brothers θα παντρευόμουν...
...όταν η Ντάνα Τρέσλερ έφερε τον Μπράις με το ζόρι πίσω στο μυαλό μου.
Τζούλι. Βγήκε η λίστα
Εδώ είναι, το Νο9, το κύριο πιάτο σου.
Ο Μπράις Λόσκι δεν είναι το κύριο πιάτο μου.
- Χαλάς τη δίαιτά σου. - Δεν είναι δίαιτα, Ντάνα.
- Τον ξεπέρασα, εντάξει; - Χαίρομαι που το ακούω.
Γιατί οι φήμες λένε ότι η Σέρι έχει ρίξει τα δίχτυα της πάνω του.
Η Σέρι; Η Σέρι Στολς;
Λιζ. Μέισι. Βγήκε η λίστα.
Εκείνο το απόγευμα ήμουν απορροφημένη με τη δημοπρασία των μπάσκετ-μπόις.
Ένιωθα να υποτροπιάζω με τον Μπράις.
Γιατί να με νοιάζει που άρεσε στη Σέρι; Ούτε καν τον σκεφτόμουν.
Έπρεπε να το ξεπεράσω. Ο Μπράις Λόσκι, δεν ήταν πια στη ζωή μου
Το πρωί της δημοπρασίας, ήμουν στην κόψη.
Βρέθηκα, χωρίς να το καλοκαταλάβω, να κοιτάζω τα χρήματα από τα αυγά.
Χρειαζόμουν μια στρατηγική. Ήταν εύκολο.
Αν άφηνα τα λεφτά μου σπίτι, δεν θα έμπαινα στον πειρασμό.
Η στρατηγική μου θα υποχωρούσε, αν δεν έπεφτα πάνω στην κ. Στιούμπι.
Τζουλιάνα! Τζουλιάνα!
Γεια σου, χρυσό μου.
Συγνώμη, που μου πήρε καιρό να σ’ τα δώσω...
...αλλά δεν σε είδα το πρωί.
Κ. Στιούμπι, δεν τα θέλω. Δεν είναι ανάγκη να...
Μην είσαι γελοία. Θα σε πληρώσω.
- Θα σε πληρώσω. - Δεν τα θέλω.
Ναι, θέλω να πας και ν’ αγοράσεις κάτι γιορτινό.
Ένα παντελόνι Κάπρι.
- Κυρία Στιούμπι; - Γεια σου, χρυσό μου.
- Κ. Στιούμπι, δεν θέλω παντελόνι Κάπρι. - Όχι, όχι, θα σου πηγαίνει.
Εντάξει.
Εντάξει. Δεν έγινε και τίποτα. Απλώς θα κάνω ότι δεν τα έχω.
Άκουσα ότι θα πλειοδοτήσεις στον Μπράις.
Τι; Ποιος το είπε αυτό; Όχι, δεν πρόκειται.
Κάποιος σε είδε μ’ ένα μάτσο μετρητά, σήμερα το πρωί.
- Πόσα έχεις; - Να μη σε νοιάζει.
Και δεν πλειοδοτώ, εντάξει; Ούτε που μ’ αρέσει πια.
Αυτό κι αν είναι.
Είναι αλήθεια. Προχώρα, χαράμισε τα λεφτά σου πάνω του. Δε με νοιάζει.
Και τώρα... σας παρακαλώ, καλωσορίστε εκ μέρους του σχολείου Μέιφιλντ...
...τους μπάσκετ-μπόις του 1963.
Μπορούσα να πω ότι δεν μ’ ένοιαζε...
...αλλά όταν είδα τον Μπράις να βγαίνει με το σακάκι του, και τη γραβάτα...
...κρατώντας το καλάθι του πικ-νικ...
...το κεφάλι μου άρχισε να στριφογυρίζει.
Δεκαπέντε...μία.
Η δημοπρασία προχωρούσε. - Δεκαπέντε...δύο.
Κατακυρώθηκε στη Μέισι Τέιλορ για δεκαπέντε δολάρια.
Πριν το καταλάβω, βγήκε ο Έντι Τρούλοκ.
Το νούμερο οχτώ, ο Έντι Τρούλοκ.
Που σήμαινε ότι ο Μπράις, θα ήταν ο επόμενος.
Ο Έντι είναι μέλος του σχολικού κοινοβουλίου.
Και τα χόμπι του είναι το ψάρεμα...
...και ο μοντελισμός αεροπλάνων.
Ποιος θα δώσει 5$;
- Δεν υπάρχει κανείς; Είναι τόσο ωραίος. - Ακριβώς.
Κανείς;
Οχτώ δολάρια.
Κατακυρώθηκε στη Τζούλι Μπέικερ, για οχτώ δολάρια.
Πώς έγινε αυτό; Μήπως επειδή λυπήθηκα τον Έντι;
Ή επειδή δεν εμπιστευόμουν τον εαυτό μου με τον Μπράις;
Καθώς προχωρούσα προς την αίθουσα πολλαπλών δραστηριοτήτων...
...παρατηρούσα την εξέλιξη των γεγονότων.
Καθόμουν κι έτρωγα με τον Έντι Τρούλοκ...
...ενώ το αγόρι το οποίο ονειρευόμουν τη μισή μου ζωή...
...θα έτρωγε μαζί με τη χειρότερη εχθρό μου.
Σ’ ευχαριστώ που πλειοδότησες για μένα.
Ήταν λίγο άβολα εκεί.
Όχι, το ήθελα. Θα έχει πλάκα.
- Σου αρέσει να φτιάχνεις αεροπλανάκια; - Ναι.
Με τον πατέρα μου, μόλις τελειώσαμε ένα Ρωσικό MiG-19. Ήταν του 1955.
Το MiG-19 ήταν το πρώτο μαχητικό. Πονηρά φτιαγμένο, γιατί το κόκπιτ...
Προσπαθούσα να έχω την προσοχή μου, στον Έντι.
Αλλά ήταν δύσκολο, γιατί ο Μπράις ήταν ακριβώς πίσω του.
Ο Έντι έλεγε κάτι για εσωτερικές βαλβίδες...
όταν πετάχτηκε ο Μπράις, απ’ το πουθενά κι άρχισε να ’ρχεται προς το μέρος μου.
Τζούλι, πρέπει να σου μιλήσω.
Τι κάνεις εκεί;
Ήθελε να με φιλήσει. Να με φιλήσει
Σε όλη μου η ζωή, περίμενα αυτό το φιλί.
Αλλά όχι έτσι. Όχι μ’ αυτό τον τρόπο.
Έκανα πετάλι τόσο δυνατά, που νόμιζα ότι τα πνευμόνια μου θα έσκαγαν.
Τζουλιάνα;
Τζουλιάνα.
Γλυκιά μου;
Τι τρέχει;
Δεν μπορώ.
Αγάπη μου...
...μπορείς να μου πεις.
Ο Μπράις πήγε να με φιλήσει.
Αλήθεια;
Στο σχολείο.
Μπροστά σε όλους.
Μαμά, σε παρακαλώ, μην ανοίξεις.
Μάλλον αυτός είναι.
Αγάπη μου... ίσως θα ’πρεπε να του μιλήσεις.
Δεν μπορώ.
Ο Μπράις δεν με άφηνε ήσυχη.
Έπαιρνε συνέχεια τηλέφωνο.
Και χτυπούσε τις πόρτες.
Έκανε το γύρο του σπιτιού, και χτύπησε ακόμα και το παράθυρό μου.
Τζούλι! Σε παρακαλώ, πρέπει να σε δω
Βγες έξω, μόνο για ένα λεπτό!
Δεν μπορούσε να καταλάβει, ότι ήθελα απλώς να μείνω μόνη μου;
Σε παρακαλώ!
Μετά από δύο μέρες, σταμάτησε. Και πίστεψα ότι είχε τελειώσει.
Τότε, ένα απόγευμα, ερχόμουν στο στο μπροστινό δωμάτιο να διαβάσω...
...όταν άκουσα θόρυβο στην αυλή.
Έι, τι κάνει αυτός;
Τζούλι, ηρέμησε. Εγώ του έδωσα την άδεια.
Άδεια; Άδεια για ποιο πράγμα; Σκάβει ένα λάκκο.
Του έδωσα την άδεια να το κάνει.
Αλλά γιατί;
Του έδωσα την άδεια να το κάνει.
Ήταν βασανιστήριο να τον βλέπω να σκάβει στο γκαζόν μου.
Πώς τον άφησε ο πατέρας μου, να το κάνει;
Ο Μπράις το ήξερε, ότι ήμουν κι εγώ εκεί.
Έφυγε.
Ένα δέντρο;
Φυτεύει ένα δέντρο;
Είναι...;
Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω.
Μπορούσα να μαντέψω από το σχήμα των φύλλων...
...και από την υφή του κορμού.
Ήταν μια μουριά.
Όταν βγήκε απ’ την πόρτα, θυμήθηκα την πρώτη φορά που την είχα δει.
Πώς μπορούσε ποτέ κάποιος, να ήθελε να αποφύγει την Τζούλι Μπέικερ;
Με κοίταξε με αυτά τα μάτια.
Με αυτά τα εκθαμβωτικά μάτια.
Και ήξερα ότι ο Μπράις Λόσκι, φλέρταρε με το πρώτο μου φιλί.
Αλλά όχι για πολύ.
Όπως στεκόμασταν εκεί, κατάλαβα ότι όλα αυτά τα χρόνια...
...δεν μιλήσαμε ποτέ πραγματικά.
Θέλεις βοήθεια;
Ναι.
Αλλά εκείνη την ημέρα, αρχίσαμε.
Και ήξερα ότι θα μιλούσαμε για πολλά χρόνια.
ΥΠΟΤΙΤΛΙΣΜΟΣ Γ. Β Μετάφραση από αγγλικούς υπότιτλους.